Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

AHDONI: ΤΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;...

AHDONI: ΤΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;...: ΠΗΓΗ
Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012
Ευγένιος Ψαλιδάκης 1950-1978.
 Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Ψαλιδάκης γεννήθηκε στη Βουλισμένη της Επαρχίας Μεραμβέλου του Νομού Λασιθίου Κρήτης στις 11 Σεπτεμβρίου 1912. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1935. Το ίδιο έτος εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη και στη συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος του Επισκόπου Αρκαδίας Βασιλείου. Στις 20 Ιανουαρίου 1946 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Αρκαδίας. Στις 23 Μαΐου 1950 εξελέγη Μητροπολίτης Κρήτης. Στις 28 Φεβρουαρίου 1967 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο. Εκοιμήθη στο Λονδίνο στις 7 Φεβρουαρίου 1978.
ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΑΚΟΜΑ.ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ "ΑΓΙΟΣ" ΑΦΑΝΗΣ ΠΟΥ Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΙΟ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΩΡΙΝΟΥΣ ΑΝΕΘΡΕΨΕ ΚΑΙ ΕΘΡΕΨΕ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΤΟΣΟ ΣΤΑ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΑΙΔΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙς ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΟΥΠΟΛΗΣΤΟΝ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΛΑΙΝΙ!!!!!!!!!!!!!!!ΕΔΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΛΑΙΝΙ.ΣΕ ΣΤΓΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ
Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012
ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ ΤΟ 1921.
Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΣΤΗ ΣΑΜΟ.
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΥΡΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΨΑΛΙΔΑΚΗΣ(+1978)ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΩΣΗΦΗ.ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ κ.ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ,Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΚΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΤΖΕΔΑΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΟ ΞΕΡΩ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΑΜΟΥΓΙΩΡΓΗΣ.ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΕΚΤΑΡΙΟ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ π.ΑΝΘΙΜΟΣ ΣΑΡΑΝΤΙΝΟΣ.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

EFPALINOS: Σάμος: Με λαμπρότητα πανηγύρισε η Ιερά Μονή Αγίας ...

EFPALINOS: Σάμος: Με λαμπρότητα πανηγύρισε η Ιερά Μονή Αγίας ...: Το απόγευμα της Πέμπτης 30ης Αυγούστου στην Ιερά Μονή Αγίας Ζώνης Βλαμαρής, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου κ.κ. Ευσέβιος χοροστ...
Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012
 ΜΕ ΤΟ ΧΥΜΟ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΤΟΥΤΗΣ ΑΙΜΑ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΙ ΙΔΡΩΤΑΣ ΑΛΜΥΡΟΣ ΔΡΟΣΙΣΕΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΜΙΑ ΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΡΓΟ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΟΥΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΧΟΥΣΤΟΥΛΑΚΗ, ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΚΟΣΜΕΙ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΕΔΩ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΛΑΙΝΙ. ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΚΙ ΕΧΕΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ

href="http://perihg.blogs EINAI Τ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΤΟΥ ΜΕΘΥΣΤΗ ΜΕΘΑΥΡΙΟ.ΚΑΙ Η ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΑ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΡΕΝΑ ΖΑΧΑΡΑΚΗ ΛΟΥΚΑΔΑΚΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΕΦΕΡΕ ΔΩΡΟ ΨΥΧΗΣ ΕΔΩ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΛΑΙΝΙ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗ ΜΜΗΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΟΝΟΥ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΚΥΡΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΕ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΩΣ ΨΥΧΙΚΟ ΑΠΟΘΕΜΑ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟΝ ΙΔΡΥΤΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ.ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΕΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΠΟΥ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΔΕΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΤΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ.ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟ, ΠΟΛΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΗΣ.ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΝΝΑ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΙΚΕΣΙΑΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΚΑΙ ΝΟΙΩΘΩ ΣΑΝ ΠΙΣΤΟΣ ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΝΑ ΖΩΝΤΑΝΕΥΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΔΡΑΙΩΝΕΤΑΙ ΓΕΡΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΝΙΥΝ ΓΕΡΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΖΩη.

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

AHDONI: Ο κρυφός γελαστός άγιος τού Αιγάλεω Γέροντας Ευμέν...

AHDONI: Ο κρυφός γελαστός άγιος τού Αιγάλεω Γέροντας Ευμέν...: Ο π. Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας φτωχής & πιστ...

AHDONI: Μοναχός Ιωακείμ ο… Ληστής

AHDONI: Μοναχός Ιωακείμ ο… Ληστής: Το σπήλαιο όπου έμενε ο μοναχός Ιωακείμ Ο μοναχός Ιωακείμ Αγιαννανίτης γεννήθηκε στο χωριό Καλλικράτης Σφακίων ...

AHDONI: Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης, ο “νέος ελεήμων”.

AHDONI: Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης, ο “νέος ελεήμων”.: Από τις πολλές αρετές που κοσμούσαν την απλή και καθαρή ψυχή του Ηγουμένου παπα-Χαραλάμπους Διονυσιάτου, ξεχώριζε η ε...
Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

AHDONI: Ο ΓΕΡΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

AHDONI: Ο ΓΕΡΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ: Ο άκακος και σιωπηλός δια Χριστόν σαλός Γερο-Κωνσταντίνος (Αγγελής) γεννήθηκε στο Καλέντσι της Δωδώνης, στην Ήπειρο, ...
Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

δεκαπενταυγουστος, θερος,τρυγος,πολεμος,παναγια μου και να μη βρεξει να ζησουμε κι εμεις!!!!!!!!!!!!!!

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΕ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΑ ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΜΑΡΓΙΩΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ.


Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Στο δρομο για την αιωνιοτητα.....οι την οδον την αγειρω Αγιοι................


Καθαγιασμενοι ανθρωποι σε μεγαλες στιγμες

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Οι άντρες δεν κοιτούν στη γη δεν σκύβουν το κεφάλι δάκρυ ποτέ δεν δέχονται το μάτι τους να βγάλει.Κωστας Μουντακης. Ο θανατος του λυραρη. Στο Ροδαμανθο.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

ΣΚΟΡΔΑΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ -SKORDALOS LIVE

ΠΡΙΝΙΩΤΗΣ

ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΟΥΝΤΑΚΗΣ ΚΟΝΤΥΛΙΕΣ ΠΕΝΤΟΖΑΛΗΣ

ΜΟΥΝΤΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ-- ΠΡΩΤΟΣ ΣΥΡΤΟΣ.wmv

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

επιστολη του Ηγουμένου της Μονής Κουδουμά Αγίου Ευμενίου στα 1918

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,ΧΑΡΑ ΜΟΥ


ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ.Ο ΠΑΠΑ ΚΑΦΑΤΟΣ,ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ,ΤΡΕΧΕΙ ΑΠΟ ΧΩΡΙΟ ΣΕ ΧΩΡΙΟ ΚΙ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ,ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΡΗΓΟΡΑ,ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΜΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΙΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ. ΑΝΑΣΚΟΥΜΠΩΜΕΝΟΣ, ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ Τ ΑΜΦΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΡΥ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΒΑΓΓΕΛΙΟ, ΣΚΑΡΦΑΛΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΚΑΤΣΑΒΡΑΧΑ,ΤΡΕΧΕΙ ΑΓΚΟΜΑΧΩΝΤΑΣ,ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ, ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΧΥΜΑΕΙ ΞΕΓΛΩΣΣΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟ ΧΩΡΙΟ.ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΩΡΙΟΥΔΑΚΙ,ΣΦΗΝΩΜΕΝΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ, ΟΙ ΧΩΡΙΑΝΟΙ ΜΑΖΕΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΟΥΛΑ ΑΝΑΨΑΝ ΤΑ ΚΑΝΤΗΛΙΑ,ΚΟΥΒΑΛΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΡΕΜΑΤΙΑ ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΜΥΡΤΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΛΙΣΑΝ ΤΑ ΚΟΝΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.ΚΡΑΤΟΥΝ ΣΒΗΣΤΑ ΤΑ ΚΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑΡΘΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΑΝΑΨΟΥΝ.
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΙΓΑΛΙΑ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΧΑΛΙΚΙΣΜΟΣ, ΣΑΝ ΑΛΟΓΟ ΒΙΑΣΤΙΚΟ ΝΑ ΣΚΑΡΦΑΛΩΝΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΚΥΛΟΥΣΑΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ.
--ΕΡΧΕΤΑΙ!!ΕΡΧΕΤΑΙ!!!
ΟΛΟΙ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ ΕΞΩ,ΡΟΔΙΖΕ ΠΙΑ Η ΑΝΑΤΟΛΗ, Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΕΛΟΥΣΕ. ΒΑΡΙΑ ΑΝΑΣΑ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ,ΤΑ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΑ ΓΑΒΓΙΣΑΝ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ. ΚΙ ΟΛΟΜΕΜΙΑΣ,ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΓΟΥΡΟ ΠΟΥΡΝΑΡΙ, ΞΕΣΤΗΘΩΜΕΝΟΣ, ΜΟΥΣΚΕΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ,ΞΑΝΑΜΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΕΧΑΛΑ,ΣΥΝΕΠΑΡΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ,ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΜΑΥΡΟΣ ,ΑΠΟΚΟΝΤΟΣ, ΜΕ ΞΕΠΛΕΚΑ ΜΑΛΛΙΑ Ο ΓΕΡΟ ΠΑΠΑ ΚΑΦΑΤΟΣ.ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΙΝΕ Ο ΗΛΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΥΔΙ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ, ΕΔΩΚΕ ΕΝΑ ΣΑΛΤΟ Ο ΠΑΠΑΣ, ΒΡΕΘΗΚΕ ΟΜΠΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΙΑΝΟΥΣ, ΑΝΟΙΞΕ ΤΙΣ ΑΓΚΑΛΕΣ:
---ΧΡΙΣΤ0Σ ΑΝΕΣΤΑΚΑΣ ΜΩΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!ΦΩΝΑΞΕ.
Η ΓΝΩΡΙΜΗ ΠΟΛΥΤΡΙΜΜΕΝΗ ΛΕΞΗ,"ΑΝΕΣΤΗ" ΤΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΞΑΦΝΙΚΑ,ΠΟΛΥ ΦΤΕΝΗ , ΜΙΚΡΗ ,ΜΙΖΕΡΗ.ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΓΕΛΙΑ.ΠΛΑΤΥΝΕ Η ΛΕΞΗ,ΘΕΡΙΕΨΕ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ.ΛΥΘΗΚΑΝ ΟΙ ΓΛΩΣΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ,ΕΣΠΑΣΑΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ,ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ.ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΙ, Ο ΓΕΡΟ ΚΡΗΤΙΚΟΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΛΕΞΗ, ΕΝΙΩΘΕ ΠΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ,ΣΕΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑ ΜΠΟΙ ,ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ......
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ.

Αρχιεπισκοπος Κρητης Κυρός Τιμοθεος, οδυνηρη η απουσια σε χαλεπουςκαιρους


οταν καθαγιασμενοι ανθρωποι γραφουν ιστορια 7χρονια πριν!!!!!!!!!!!!

η Γερόντισσα Παρθενία Μια Οσιακή Κοίμηση το Γεναρη του 1966

Η Μοναχή Παρθενία Καραγιωργάκη ήτονε από την ιερά Μονή Παληανής. Την έφερε εδώ στο Γοργολαινι, ο Δεσπότης, ο Ευγένιος ο Α΄, για να βοηθήσει κι εμάς. Μα ήτονε τα χρόναι τζη πολλά και λίγη η βοήθεια τζη.Έμεινε παράλυτη μετά από λίγο και ήθελε περιποίηση.Πολλά χρόνια εμεινε έτσι μέχρι την ώρα πού ήθελε ο Θεός να την πάρει κοντά του.Πολλές μέρες πριν μας έλεγε να ανοίξωμε τον τάφο τσι.Φωνάξαμε τον Χριστοδουλάκη το Γιώργη να ανοίξη το τάφο.Μα τόν είδε και του φωναξε και τούπε να τη γυρίσει νεκρικά. Μα ένα μ-παράξενο πράμα ,απο εκείνη την ώρα και μετά το πρόσωπο τση άλλαξε.Επήρε μιάν Αγγελική μορφή λες και βρισκόταν στο μ-Παράδεισο.
Ὀσο εβράδιαζε έλεγε:"έδε ομορφιές πούχει τουτηνέ η ώρα
.Προσκυνώ το χορό των Μαρτύρων,προσκυνώ το χορό των Παρθένων.Ἐδε ομορφιές πούχει τουτηνέ η ώρα Διαβάσετε μου παιδί μου την ευχή του Αγγέλου."Μα όσο εδιαβάζαμε και ψάλλαμε την Παράκληση το πρόσωπο τζη έπαιρνε μιάν άλλη ομορφιά, μια ωραία λάμψη και μας έδινε ευχές."Οσα γράμματα είπετε τοσοι Αγγέλοι να σας εδίνουνε ευχές και να σας βλεπουνε". Διαβάσαμε και το Ψαλτήρι, μας είπε πως μέχρι το ξημέρωμα προλαβαίναμε.Μας εσταμάτα και μας έλεγε "τουτηνέ τήν ώρα παιδί μου απο την πόρτα μπαίνουνε και βγαινουνε Αγγέλοι." Περασμένα Μεσάνυχτα, μας κοίταζε και μας έδινε ευχές, τίς είπαμε Γερόντισσα, αν έχεις έξουσία να προσεύχεσαι και για μας εκεί ψηλά.῾Ναι παιδί μου , ανε μπορω θα παρακαλω΄το Θεό για όλους μας, δε θα σταματω καθόλου να προσεύχομαι". Εμείς είμαστε διπλα τση συνεχώς, εκείνη εκοιταζε συνέχεια Ανατολή κι έκαμνε το Σταυρό της.Καί λέει:"Προσκυνώ σε Παναγία μου με το μεγαλείο σου και τη λαμπρότητα σου.Και τελευταία είπε:"Προσκυνώ Πατέρα, Υιό και Ἁγιο Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιο και αχώριστο". Σταυρώνει τα χέρια, κλινει το κεφάλι και οδεύεται στά σκηνώματα των Αγίων.Ας εχωμε την ευχή της.
Αφήγηση Μοναχή ΕΥΓΕΝΙΑ ΠΑΤΕΡΑΚΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ ΠΑΛΗΑΝΗΣ
Β΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΤΟΥ 2011
Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Αρχιεπισκοπος Κρητης Κυρός Τιμοθεος " έμοί τό ζῆν Χριστός τό δ αποθανειν κερδος"

κυρού Τιμοθέου Αρχιεπισκόπου Κρήτης αιωνία η μνήμη...........σιγουρα ειναι αιωνια και η απουσια του βαραινει τη συνειδηση .......χαλεπες οι εποχες, ακοιμητος φρουρος η προσευχη του ,πρεσβεια θερμη στον Πατερα......................

ΒΡΟΥΒΟΓΙΑΝΝΗΣ-ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΟΡΤΑ'Ι'ΤΙΣΣΑ

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

ΒΡΟΥΒΟΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

η δια βιου Αγια Αποκαραδοκια.............................


ειδα το κυμα που ετρεχε μια σκοτεινη βραδυα με στρογγυλα πολυχρωμα πετραδια φορτωμενο, τ αποθεσεν ευλαβικα στην ησυχη αμμουδια και με θλιμενο βογγητο ξεψυχησε αφρισμενο. Τραβα με κυμα της ζωης δεν θα σε φοβηθω,θα μου σμιλεψης την ψυχη ως το στερνο μου βραδυ.Κι απο του πονου το σκληρο και σκοτεινο βυθο βγαλε με ομορφοστρογγυλο του ουρανου πετραδι.......+Αρχιεπισκοπος Κρητης κυρος Τιμοθεος.....

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012
Διεγέλα τα πάντα, γέλωτος ορών άξια τα τοις πολλοίς σπουδαζόμενα" (αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος)
www.orthodoxia.gr

008 16:57) Η διά Χριστόν σαλότητα, αποτελούσε ως γνωστό πάντοτε ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια στο πολυάριθμο Συναξάρι των Αγίων μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ένα λίαν διδακτικό κεφάλαιο σωτηρίας, που έδειχνε στην ουσία πως η δικαιοσύνη και η κρίση του Θεού διαφέρει κατά πολύ απ’ αυτήν των ανθρώπων. Ένα λιθαράκι επιπλέον σ’ αυτό το κεφάλαιο αποτελεί και η ιστορία που μας αφηγήθηκε ένας ταπεινός λευϊτης του ευαγγελίου, ένας στενός φίλος του Κυρίου μας, της Παναγίας μας, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Αγίου Αναστασίου του Γόρδιου. Ένας λευϊτης που ζει στα ευλογημένα βουνά των Αγράφων. Πρόκειται για ένα πραγματικό άνθος ευωδίας που ολοένα και περισσότερο ανακαλύπτεται από τις καταπονημένες από τη ζωή ψυχές, που σαν μέλισσες ταξιδεύουν κοντά του για να γευτούν ως δώρο την πολύτιμη γύρη που εκπέμπει η παρουσία του και ο λόγος του.
Η αφήγηση του αφορούσε έναν σύγχρονο κατά Χριστό σαλό, που έζησε σε μία από τις απρόσωπες, απρόσιτες και αποξενωμένες γειτονιές της Αθήνας.
Ο τρελό –Γιάννης αυτόν αφορά η αφήγηση του ζούσε σε μία φτωχική γκαρσονιέρα που κληρονόμησε από τη μητέρα του σε μία πολυκατοικία 20 συνολικά διαμερισμάτων. Εργαζόταν στο φούρνο της γειτονιάς του και έπιανε δουλειά ξημερώματα. Από το φούρνο που εργαζόταν συνήθιζε να γεμίζει δυό σακούλες με ψωμιά και κουλούρια καθημερινά και έτρεχε να τα μοιράσει σε γέροντες, γερόντισσες και φοιτητές στη γειτονιά του. «Να είπα να σας φέρω λίγο ζεστό ψωμί, δώρο του κυρ -Αποστόλη του φούρναρη για να τον μνημονεύετε στις προσευχές σας», έλεγε. Η αλήθεια ήταν ότι ο τρελό -Γιάννης διέθετε κάθε μήνα ένα μεγάλο μέρος του μισθού του για την τροφοδοσία σε ψωμί των φτωχών της γειτονιάς του. Στον κυρ-Αποστόλη έλεγε πως εξυπηρετεί λίγους φίλους αρρώστους και πως τάχα πληρώνεται για αυτό.
Πως γνώριζε όμως τους φτωχούς της γειτονιάς του; Να είχε τη συνήθεια να χτυπά αδιάκριτα τα κουδούνια όχι μόνο της πολυκατοικίας του αλλά και των διπλανών πολυκατοικιών. Αυτοσυστηνόταν σ’ όλους και τους ρωτούσε αν χρειάζονταν κάτι να τους εξυπηρετήσει. «Πως ξημερώσατε σήμερα; Μήπως έχει προκύψει κανένα πρόβλημα και μπορώ να σας φανώ χρήσιμος; Τα παιδιά σας πως πάνε;» Στην αρχή κάποιοι τον απόπερναν. Άλλοι του έκλειναν κατάμουτρα την πόρτα αρνούμενοι να του μιλήσουν, φανερά ενοχλημένοι από την απροσδόκητη παρουσία του. Άλλοι όμως περίμεναν τον τρελό -Γιάννη για να ακούσουν, όπως έλεγαν καμιά κουβέντα καλή. Τελικά τους έμαθε όλους, γνώριζε τις ιδιοτροπίες αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα τους.
Τα βράδια συνήθιζε ο τρελό -Γιάννης να αποσύρεται στο φτωχικό σπίτι του και προσευχόταν. Του άρεσε να διαβάζει δυνατά το Ψαλτήριο για να φεύγουν, όπως είπε, σε κάποιον που τον ρώτησε τα κακούδια από τη γειτονιά. Το διάβαζε τόσο δυνατά που κάποιος νεοφερμένος νοικάρης που δεν τον ήξερε καλά μια ημέρα κάλεσε την αστυνομία διαμαρτυρόμενος για διατάραξη ησυχίας! Ακόμη καθημερινά ο σαλός λιβάνιζε ξεκινώντας από τον τελευταίο όροφο μέχρι και κάτω όλα τα διαμερίσματα. Και τις αυλές έβγαινε και λιβάνιζε. Και όταν κάποιος ήταν άρρωστος τον επισκεπτόταν και αφού τον λιβάνιζε και τον σταύρωνε του διάβαζε συλλαβιστά με τα λίγα κολλυβογράμματα που γνώριζε την καθολική επιστολή του Ιακώβου... «Εύχεσθε υπέρ αλλήλων ίνα ιαθήτε» τους έλεγε. Τους παρότρυνε να εξομολογηθούν και να κοινωνήσουν για να γίνουν καλά άπό το μεγάλο γιατρό, τον Χριστό μας...
Δεν ήταν λίγες μάλιστα οι φορές που γυρνώντας από τον φούρνο έπαιρνε τη σκούπα και σκούπιζε την πολυκατοικία για να είναι όπως έλεγε καθαρή.
Του άρεσε να παρεμβαίνει χαμογελώντας σ’ αυτούς που συνήθιζαν να καυγαδίζουν για τα πολιτικά κόμματα δημοσίως στα καφενεία (παλαιότερα υπήρχαν μεγάλοι καυγάδες για τα κόμματα). «Αχ βρε εσείς γιατί υπολογίζετε και στηρίζεσθε σε τενεκέδες και κύμβαλα. Να παρακαλάτε άντί να τσακώνεστε να μας στείλει ο Θεός ένα Δαυίδ για βασιλιά. Αυτός έλυνε τα προβλήματα γιατί μάτωναν τα γόνατά του στην ικεσία και στην προσευχή. Οι δικοί σας οι έξυπνοι τι κάνουν; Ικετεύουν μόνο για μίζες και γίνονται ένα με τη διαφθορά... Σας περνούν για χαζούς και σας κοροϊδεύουν», συνήθιζε να τους λέει. Φύγε μωρέ τρελογιάννη απαντούσαν εκείνοι και για να τον αποφύγουν τον έστελναν για κανένα θέλημα. Εκείνος πάντα τους έλεγε «μην ελπίζετε στους άρχοντες. Να έχετε μόνο την ελπίδα σας στο Θεό».
Μία ημέρα ο τρελό -Γιάννης δεν πήγε στη δουλειά. Ο κυρ-Αποστόλης ο φούρναρης ανησύχησε. Ποτέ δεν είχε λείψει. Έστειλε λοιπόν κάποιον στο σπίτι του. Πριν φθάσει σ’ αυτό τον βλέπει το σαλό με ένα φτυάρι να έχει ανοίξει τα φρεάτια και να τα καθαρίζει από τα χώματα και τις ακαθαρσίες. «Βρε συ ντιπ- για ντιπ ζουλάθηκες;» του λέγει. «Ο κυρ –Αποστόλης σε περιμένει στο φούρνο και εσύ καθαρίζεις φρεάτια; Μήπως νομίζεις πως θα σε προσλάβουν έτσι στο Δήμο;». Εκείνος απάντησε. «Ψάχνω να βρω από το πρωί δυό κατοστάρικα που έχασα. Αλλά δεν θυμάμαι σε ποιό από τα πέντε φρεάτια έπεσαν και έτσι τα άνοιξα όλα. Και μια που τ’ άνοιξα είπα να βγάλω και τις βρωμιές και να τα καθαρίσω», είπε χαμογελώντας ο σαλός. «Τράβα λοιπόν πες στον κυρ -Αποστόλη πως θα δουλέψω πιο πολύ αύριο για να συμπληρώσω τις ώρες, Δύο κατοστάρικα είναι αυτά... Δεν είναι παίξε -γέλασε», είπε.
Ποιός είδε τον φούρναρη τότε και δεν τον φοβήθηκε. Μόλις έμαθε τα καμώματα του σαλού απειλούσε να τον διώξει. Μετά πέντε ώρες ο Γιάννης ο σαλός είχε ολοκληρώσει την εργασία του και αποσύρθηκε ικανοποιημένος στο σπίτι του. «Τα βρήκες βρε συ τα κατοστάρικα; Τον περιέπαιξε ο μπακάλης. «Να πας στο Δήμαρχο να σου τα δώσει, που του καθάρισες τα φρεάτια» του είπε γελώντας.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο ουρανός σκοτείνιασε. Μαύρα σύννεφα απλώθηκαν απειλητικά. Βροντές και αστραπές και μία καταρρακτώδης βροχή άρχισε να πέφτει. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε ποτάμια παρασύροντας ότι βρήκαν στο διάβα τους ακόμη και αυτοκίνητα. Στον ευρύτερο Δήμο της περιοχής σημειώθηκαν πολλές καταστροφές. Πλημμύρισαν σπίτια, καταστήματα, αποθήκες. Χάθηκαν περιουσίες. Η πυροσβεστική δεν προλάβαινε να αντλήσει ύδατα. Ο δήμαρχος έκανε μία περιοδεία την επόμενη ημέρα για να διαπιστώσει προσωπικά τις ζημιές. Όλοι οι δημότες διαμαρτύρονταν για τα βουλωμένα φρεάτια. Πήγε και στη γειτονιά του τρελο -Γιάννη. Εκεί δεν υπήρχε ζημιά. Ο μπακάλης που τον είδε του είπε: «Δήμαρχε, να πας να ευχαριστήσεις τον τρελο -Γιάννη που σήμερα από το πρωί καθάριζε τα φρεάτια. Μας έσωσε η τρέλα του σαλού που έψαχνε να βρει τα δύο κατοστάρικα που έχασε» πρόσθεσε. Αλλά και ο φούρναρης είπε τα ίδια στον Δήμαρχο. «Ευτυχώς που ο τρελός δήμαρχε καθάρισε τα φρεάτια όμβριων υδάτων γιατί αλλιώς θα είχαμε πνιγεί με τέτοια βροχή. Μας γλύτωσε η τρέλα του από τα χειρότερα». «Να που χρειάζονται και οι τρελοί» είπε χαμογελώντας ο δήμαρχος.
Ο σαλός κατά Χριστόν Ιωάννης συνήθιζε να ντύνεται φτωχικά. Έτσι όπως τον έβλεπαν πολλοί τον λυπόντουσαν και του έδιναν χρήματα. Πάρε βρε τρελέ να αγοράσεις κανένα παντελόνι και κανένα πουκάμισο να φορέσεις. Εκείνος τους ευχαριστούσε. Έβαζε τα χρήματα σε φακέλους, συμπλήρωνε και από το μισθό του και πήγαινε κρυφά και τα πετούσε κάτω από τις πόρτες αυτών που είχαν ανάγκη.
Όταν πήγαινε στο σούπερ –μάρκετ συνήθιζε να ψωνίζει πράγματα αλλόκοτα. «Έβαζε στο καλάθι λ.χ. ακόμη και πράγματα γυναικεία, που προκαλούσαν γέλια στις κοπελιές του ταμείου. Ο ιδιοκτήτης του σούπερ-μάρκετ τον λυπόταν και είχε δώσει εντολή να του παίρνουν τα μισά χρήματα από την συνολική αξία».
Μία ημέρα κίνησε την περιέργεια σε κάποιον να δει τι τα κάνει ο σαλός τόσα ψώνια. Έτσι κρυφά μια ημέρα τον παρακολούθησε. Εκείνος πήγε σε μία απόμακρη γωνιά της μικρής πλατείας για να μην τον βλέπουν και άρχισε να χωρίζει τα ψώνια. Εν συνέχεια άρχισε να χτυπά, όπως συνήθιζε τα κουδούνια και να αφήνει έξω από την πόρτα τις τσάντες με τα ψώνια. «Τα γυναικεία είδη που ψώνιζε τα πήγαινε σε μία φτωχή φοιτήτρια, την Κατερίνα, παιδί πολύτεκνης οικογένειας, που είχε μεγάλη ανάγκη».
Όλοι στη γειτονιά την ημέρα της εκδημίας του πριν από οχτώ χρόνια είχαν να εξιστορήσουν και από μία αφήγηση για τα «καμώματα» του τρελού. Ο Αναστάσιος, ο διαχειριστής στην πολυκατοικία που έμενε ο σαλός άρχισε να μιλά για την αγάπη που είχε στην Εκκλησία. Πήγαινε σχεδόν καθημερινά στο ναό. Τις Κυριακές έφθανε ακόμη και πριν από τον Παπά. Άναβε το κερί του, προσκυνούσε τις αγίες εικόνες και έπαιρνε τη θέση του μπροστά από την είσοδο του ναού κάνοντας τον ζητιάνο. Ότι χρήματα μάλιστα, όπως μου αποκάλυψε ο παπάς, μάζευε πήγαινε κρυφά και τα έβαζε στο παγκάρι υπέρ των φτωχών και των γερόντων. Μία ημέρα η νεωκόρος τον είδε και νόμιζε ότι ήθελε να το κλέψει. Έτρεξε γρήγορα και ειδοποίησε τον παπά. «Παπά ο τρελο- Γιάννης βάζει χέρι στο παγκάρι» του είπε. Ο παπάς προχώρησε τότε με προσοχή και κοίταξε κρυφά. Είδε τον σαλό να βγάζει χρήματα από τις τσέπες του και να τα ρίχνει στο παγκάρι. Τι κάνεις εκεί βρε τρελέ; του φωνάζει. Και εκείνος του απαντά. «Να πάτερ μου τρύπησε η τσέπη μου και για να μην μου πέσουν και τα χάσω τα ρίχνω μέσα για να τα φυλάει η Παναγιά μας και να τα δώσει σε πιο φτωχούς από μένα»!
Η Νικολέττα στη συνέχεια τραβώντας μια δυνατή ρουφηξιά καφέ πήρε το λόγο. Ένα σούρουπο πριν από δέκα , ίσως και παραπάνω χρόνια είδα έναν νεαρό να περιφέρεται περίεργα στη γειτονιά μας. Τον παρατηρούσα γιατί τον πέρασα για κλέφτη. Ξαφνικά βλέπω τον τρελο-Γιάννη να βγαίνει από το σπίτι του φουριόζος και με γοργό βήμα να κατευθύνεται τη μοναδική μονοκατοικία της γειτονιάς, όπου έμενε τότε με ενοίκιο μία οικογένεια τετραμελής. Στρογγυλοκάθησε ο τρελός μπροστά στα σκαλοπάτια της αυλόπορτας και άρχισε να ψέλνει δυνατά ύμνους της Παναγίας. Του άρεσε να λέει «το αγνή Παρθένε...» Πέρασαν σχεδόν δυό ώρες και ο τρελός συνέχιζε να ψέλνει. Βγήκα έξω και του είπα να σταματήσει. Τότε είδα τον νεαρό να απομακρύνεται βιαστικά. Ο σαλός σηκώθηκε και μπήκε στην μονοκατοικία. Από περιέργεια πήγα να δω τι συμβαίνει. Ο νους μου δεν σας κρύβω πως πήγε στο κακό. Χτύπησα το κουδούνι και η κοπέλα, μου άνοιξε.
Ο τρελο-Γιάννης καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας και έτρωγε κάτι που του είχε σερβίρει η κοπέλα. Δίπλα του στεκόταν ο πεντάχρονος γιος της. Απευθυνόμενος στο παιδάκι ο σαλός άρχισε να του λέει πως μία από τις δέκα εντολές του Θεού είναι αυτή που λέει «ου μοιχεύσεις». «Ξέρεις Γιωργάκι μου η μοιχεία δεν είναι αρεστή στο Θεό. Η μοιχεία ανοίγει μία πύλη στο μιαρό Σατανά που μπαίνει στο σπίτι και αλωνίζει. Χαλούν τότε οι οικογένειες και οι ασθένειες και ο πόνος και το μίσος μπαίνουν από τα παράθυρα και διώχνουν την ευλογία του Θεού που έδωσε με το μυστήριο του γάμου. Η γυναίκα και ο άνδρας, όπως είναι ο μπαμπάς και η μαμά με το γάμο Γιωργάκη μου γίνονται μία σάρκα, ένα σώμα. Με τη μοιχεία είναι σαν να κόβεις το χέρι σου».
Δεν σας κρύβω πως θύμωσα πολύ. «Τι λες βρε αθεόφοβε στο παιδάκι; Για συμμαζέψου...» είπα. Η κοπέλα τότε έβαλε τα κλάματα και μου είπε με αναφιλητά. «Για μένα τα λέει, άστον μην τον αποπαίρνεις...»
Ο τρελό – Γιάννης όμως έφυγε βιαστικά και η κοπέλα τότε μου εξομολογήθηκε πως σκόπευε να απατήσει τον άνδρα της με έναν νεαρό που γνώρισε σε μία καφετέρια που είχε πάει με μία φίλη της να πιεί καφέ. Της είπε πως ο νεαρός θα τη συναντούσε στο σπίτι της, εκμεταλευόμενος την απουσία του άνδρα της που είχε πάει για δουλειές στην επαρχία αλλά ο Θεός τη φύλαξε και δεν ήρθε. Γλύτωσα από μεγάλο κακό Νικολέττα μου. Θα χαλούσα την οικογένειά μου και το γάμο μου. Όταν χτύπησε ο τρελο -Γιάννης νόμιζα πως ήταν ο νεαρός και θα είχα τη δύναμη να τον διώξω. Ευτυχώς ο Θεός με γλύτωσε από μεγάλη αμαρτία. «Ο σαλός σε προφύλαξε γιατί ο νεαρός ήρθε αλλά στο σκαλοπάτι της εξώπορτας καθόταν επί ώρες ο σαλός ψέλνοντας καθώς σεργιανούσε έξω από την πόρτα σου ο νεαρός. Δεν τον άκουγες;» της είπα.
Είχα ακούσει λέγει τότε ο φούρναρης πως ο Γιάννης ήθελε από μικρός να γίνει παπάς. Όμως λίγο η κατοχή, λίγο ο εμφύλιος δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο. Έμαθε μόνο να διαβάζει και να γράφει λίγο. Έτσι, όταν πήγε νεαρός ακόμη στον Επίσκοπο και του ζήτησε να τον κάνει παπά εκείνος τον απέτρεψε συστήνοντάς του να πάει πρώτα στο σχολείο. Αλλά να, με όλα αυτά που λέτε αλλά και μ’ αυτά που γνωρίζω και εγώ που τον είχα στο φούρνο μπορώ να πω πως ο Θεός μπορεί να μην τον έκανε παπά αλλά τον έχρισε Επίσκοπο στη γειτονιά μας. Τα τελευταία λόγια του κυρ -Αποστόλη χάθηκαν μέσα στους λυγμούς του και τα δάκρυά του.
(συνεχίζεται)

Συντάκτης: Διονύσης Μακρής
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2008
Σάββατο, 14 Απριλίου 2012
επανεκδοθηκε το βιβλιο ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΟΡΓΟΛΑΙΝΙ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ। ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ -Περιστέρης Serafeim Peristeris Vasilakis B'

Βυζαντινή Μουσική Τροπάριο Κασσιανής Βατοπαιδινοί 2/2

Βυζαντινή Μουσική Τροπάριο Κασσιανής Βατοπαιδινοί 1/2

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

ΒΡΟΥΒΟΓΙΑΝΝΗΣ-ΕΠΙΓΕΙΑ-ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Πριν λίγο καιρό εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος Παπουτσάκης, ένας εξαίρετος Ιεράρχης της Εκκλησίας του Χριστού. Εγράφησαν και ελέχθησαν πολλά για την προσωπικότητά του και για την όλη του πορεία στην Εκκλησία, καθώς επίσης για το οσιακό του τέλος. Διασώζω στην μνήμη μου διάφορα στοιχεία από την προσωπικότητά του με τρεις προσεγγίσεις μου.
Η πρώτη είναι από την φοιτητική μου ζωή. Την δεκαετία του '60 (1964-1968) που σπούδαζα στην Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης, συνδεόμουν με συμφοιτητάς μου και φοιτητάς άλλων ετών, οι οποίοι εκφράζονταν με τα καλύτερα λόγια για τον τότε Μητροπολίτη Γορτύνης Τιμόθεο. Ο Σύλλογος Κρητών Φοιτητών τον κάλεσε στην Θεσσαλονίκη για μια σειρά ομιλιών. Παρακολούθησα πολλές από τις ομιλίες του, κυρίως στην Θεολογική Σχολή. Ενθυμούμαι ότι μας είχε καταγοητεύσει. Ο λόγος του ήταν γλυκύτατος, οι σκέψεις του πυκνότατες, η εκφορά του λόγου λογοτεχνική και διανθιζόταν από χωρία της Αγίας Γραφής, αλλά και συγχρόνων Ελλήνων και ξένων επιστημόνων και στοχαστών. Σε μας τους φοιτητές προξενούσε μεγάλη εντύπωση ο λόγος του που είχε τα στοιχεία που ανέφερα.
Ενθυμούμαι δε και την απλότητα της συμπεριφοράς του. Πρώτη φορά έβλεπα Επίσκοπο να εισέρχεται στον Ιερό Ναό για να τελέση μια ιερά Ακολουθία και να ανάβη το κερί, να ασπάζεται την εικόνα στο προσκυνητάρι και στην συνέχεια με απλότητα να χοροστατή και να κηρύττη με έναν θαυμάσιο, σύγχρονο και καταπληκτικό τρόπο.
Η άλλη προσέγγιση είναι από την εκδρομή μας ως τελειοφοίτων φοιτητών στην Κρήτη το καλοκαίρι του 1968. Για πολλές μέρες είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε όλες τις Μητροπόλεις της Κρήτης και να δούμε από κοντά το έργο το οποίο επιτελούσαν οι Μητροπολίτες. Μας προξένησαν εντύπωση ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος, ο Μητροπολίτης Κισσάμου Ειρηναίος και ο αείμνηστος τότε Μητροπολίτης Γορτύνης μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος. Κάθε ένας από αυτούς είχε τον ιδιαίτερο τρόπο έκφρασης και εκκλησιαστικής δράσης, αλλά και οι τρεις αποτελούσαν μια ενότητα που έδειχνε την δυναμικότητα της Εκκλησίας της Κρήτης στον ποιμαντικό και ιεραποστολικό τομέα.
Επισκεφθήκαμε την Ιερά Μονή Καλυβιανής, εντυπωσιασθήκαμε από το έργο το οποίο επιτελούσε ο αείμνηστος Τιμόθεος με τις μοναχές του. Με πολύ μεγάλη απλότητα μας ξενάγησε στον χώρο της Μονής και με πολύ ωραίο τρόπο μας εξηγούσε την κάθε λεπτομέρεια. Ο θαυμασμός μου αυξήθηκε όταν σε μια συνάντηση ανέλυσε την σκέψη του Καζαντζάκη και μάλιστα τολμούσε, ευρισκόμενος σε κρητικό περιβάλλον, να κρίνη το έργο του λογοτέχνη αυτού. Μιλούσε με πολύ ωραίο τρόπο που δύσκολα κανείς μπορούσε να τον αντικρούση. Αισθανόμασταν τον τότε Γορτύνης Τιμόθεο ως έναν παραδοσιακό αλλά και σύγχρονο Ιεράρχη.
Η τρίτη προσέγγιση είναι από τις αναμνήσεις του αειμνήστου Γέροντός μου κυρού Καλλινίκου, όταν υπηρετούσα στην Έδεσσα. Πολλές φορές τον άκουγα να επαινή τον Τιμόθεο με τον οποίον ήταν συμφοιτητές στο Πανεπιστήμιο και μου διηγόταν γεγονότα της φοιτητικής τους ζωής. Γι' αυτό όταν βιογράφησα τον αείμνηστο Γέροντά μου Καλλίνικο έγραφα και για τον φίλο του:
«Ένας από τούς πιο κοντινούς συμφοιτητές του και φίλος ήταν ο Μιχαλάκης Παπουτσάκης, ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος. Καθονταν στο ίδιο θρανίο και είχαν μεγάλο και στενό πνευματικό σύνδεσμο. Μαζί οραματίζονταν την δόξα του Θεού και της Εκκλησίας. Μου έλεγε πολλές ιστορίες για τον φίλο του.
Σαν παιδιά που ήταν «έπαιζαν». Το παιχνίδι τους ήταν να βρίσκουν τα χωρία της Αγίας Γραφής. Δηλαδή, ο ένας ανέφερε από στήθους ένα χωρίο της Καινής Διαθήκης και ο άλλος έπρεπε να βρη την παραπομπή εκείνη την ώρα, δηλαδή να πη αμέσως το βιβλίο στο οποίο υπήρχε αυτό το χωρίο, το κεφάλαιο και τον στίχο. Τι ωραίος σύνδεσμος! Να παίζουν με τον λόγο του Θεού και αυτό το παιχνίδι ταυτόχρονα γινόταν ζωη. Ο αείμνηστος είχε μεγάλη αγάπη στην Αγία Γραφή μέχρι το τέλος της ζωής του. Την ήξερε σχεδόν απ έξω. Στα κηρύγματά του μνημόνευε συνεχώς χωρία από αυτήν. Ιδιαιτέρως αγαπούσε τον Απόστολο Παύλο.
Μου έλεγε πολλές φορές για τον φίλο του (τον Μιχαλάκη-Τιμόθεο), που σηκωνόταν το πρωϊ για να ψήση ψωμί και στην συνέχεια να βαδίση με τα πόδια από τον Πειραιά μέχρι το Πανεπιστήμιο, για να παρακολουθήση τις παραδόσεις των Καθηγητών. Μου έλεγε ότι πολλές φορές στο έδρανο τον έπαιρνε ο ύπνος και όταν τον ξυπνούσε του διηγόταν τις ταλαιπωρίες του».
Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Τιμόθεος μετά την κοίμηση του Γέροντός μου Καλλινίκου διηγήθηκε με τον δικό του τρόπο την σχέση τους. Στην διήγησή του αυτή φαίνεται και ο τρόπος με τον οποίο ζούσε ο ίδιος, οι αναζητήσεις του και τα βιώματά του κατά την φοιτητική του ζωή. Την παραθέτω για να φανή η προσωπικότητα των δύο αυτών φίλων, των οποίων η φιλία ομοίαζε με την φιλία μεταξύ του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου του Θεολόγου. Διηγείται ο αείμνηστος Τιμόθεος:
«Είχα την ευτυχία και την απέραντη χαρά να ζήσω όλα τα φοιτητικά μου χρόνια με τον αξέχαστον αδελφόν Καλλίνικον. Θα αδικούσα ασφαλώς αν αποτολμούσα να περιγράψω τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα. Τον βλέπω πάντα μπροστά μου και η σκέψη μου πετάει στις ωραίες πνευματικές μας συζητήσεις, την ωραία αναστροφή, το πνευματικό και εξηγιασμένο παράδειγμά του.
Φτωχούλια φοιτητάκια, στερημένα, αλλά χαρούμενα, ευτυχισμένα, με νεανική χαρά και ενθουσιασμό μιας αγάπης σωστής, μιας πίστεως γεμάτης οράματα, όνειρα, ελπίδες. Μοιάζαμε στη φτώχεια, στη στέρηση, στις λαχτάρες και στα χτυποκάρδια…
Καθόμασταν πάντα στο ίδιο θρανίο. Δεν μας χώριζε τίποτε. Εσμίξαμε στο ίδιο θρανίο το μόχθο, την αγωνία, τη στέρηση, με τη μάθηση, τη γνώση, τη μόρφωση. Κοινές οι χαρές, κοινές οι λύπες. Και επειδή οι λύπες ήταν περισσότερες, φροντίζαμε κάθε μέρα να τις μοιραζόμαστε για να λιγοστεύει το φορτίο και ο πόνος τους.
Ένας σκοπός και οδηγός το Ευαγγέλιο στην φτωχή μας τσέπη. Αμέτρητες φορές σε κάποιο παγκάκι του Βασιλικού Κηπου, στο Ζαππειο μας βρήκε να μελετούμε, να συζητούμε, να μοιραζόμαστε τη στέρησή μας και την ελπίδα. Καθίζαμε σε κανένα παγκάκι κάτω από την δροσερή σκια, εμελετούσαμε λίγο η καταστρώναμε το φρικτό πρόβλημα του επισιτισμού μας…
Όμως τις ώρες εκείνες της απογνώσεως ανοίγαμε το Ευαγγέλιο. Πνευματική πλησμονή, ανέκφραστη χαρά, αγαλλίαση και ελπίδα πλημμύριζε την ψυχή μας Και εκείνα τα ιερά συναισθήματα μας έκαναν να υπερβούμε τις χοϊκές ανάγκες.
Δεν μας χώριζε παρά ο ύπνος. Στις διαλέξεις μαζί, στην Εθνική Βιβλιοθήκη αχώριστοι για να μελετάμε, αφού δεν είχαμε δικά μας βιβλία. Δεν μπορούν να λησμονηθούν οι προσευχές, τα δάκρυα, οι μελέτες και τα ξενύχτια πάνω στο βιβλίο, με την προθυμία να βοηθήση ο ένας τον άλλο σε ο,τι μπορεί.
Πηγαίναμε και σε κάποιον ασκητή σ' ένα βουνό κοντά στην Αθήνα. Δυσκολα μπορούσε κάποιος να τον συναντήσει. Πανω σε μια στάμνα με νερό είχε τοποθετήσει ένα κομμάτι σανίδι με μια κακογραμμένη επιγραφή που έλεγε: «Εσύ ο διαβάτης που θα δροσιστείς από τούτο το νερό, κάνε μια προσευχή και για μένα τον αμαρτωλό». Ήταν ευλογία που κατορθώσαμε να τον συναντήσουμε και να μιλήσουμε, γιατί κατάλαβε τις διαθέσεις μας και έδειξε προθυμία να μας δώσει μερικές συμβουλές. Κακότεχνα τα έλεγε και χωρίς ρητορείες, μα ήταν γλυκά, καυτερά, που περνούσαν σαν κοφτερά σπαθιά και σου συντάραζαν την ψυχή ως τα κατάβαθά της.
Δεν μπορώ να περιγράψω τι αισθανόμαστε τότε. Κατάνυξη και ρίγος, συγκίνηση και φόβο, ευχαρίστηση και τύψεις, ανακούφιση και στενοχώρια. Όλα μαζί ανακατεύονταν και σταματούσαν την αναπνοή μας.
Ευλογημένοι πνευματικοί χριστιανικοί ενθουσιασμοί. Ποιός μπορούσε να φανταστεί το σεμνό αυτό φοιτητάκι, που ξεκίνησε και ωρίμασε μέσα στην δοκιμασία και την αγωνία ότι θα ελάμπρυνε Αρχιερατικό θρόνο τόσο περίλαμπρα. Ο αείμνηστος αδελφός υπηρέτησε την Εκκλησία από την Επισκοπική έπαλξη, αγκάλιασε με αληθινή αφοσίωση την Εκκλησία, την πατρίδα, την αγία μας Ορθοδοξία.
Τον άγιο αδελφό έχω πάντα μπροστά στα μάτια μου και μέσα στην καρδιά μου. Χωρίσαμε σωματικά. Ο Κυριος τον βρήκε έτοιμο και τον μετέστησε τόσο ενωρίς στο υπερουράνιο θυσιαστήριο.
Ο αδελφός Μητροπολίτης Εδέσσης ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ άφησε ανεξάλειπτα το πέρασμά του, πέρασμα αγίου ποιμενάρχου που εσημάδεψε την εποχή του, συγκλονίζει πάντα τις καρδιές των πιστών και δείχνει με την ιεροπρέπειά του υπόδειγμα αρετής, μορφώσεως και αγιασμού.
Ας τον παρακαλέσουμε να προσεύχεται για τα πνευματικά του παιδιά, τούς φίλους του, το ποίμνιό του, τον λαο μας και ολόκληρο τον κόσμο».
Αυτή η περιγραφή δείχνει και τον ψυχικό-πνευματικό πλούτο του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Τιμοθέου.
Έγραψα τις γραμμές αυτές με πολύ μεγάλη συγκίνηση, ενθυμούμενος τις δύο αυτές μεγάλες μορφές, του Καλλινίκου και του Τιμοθέου. Τις έγραψα όμως και με πολύ ευγνωμοσύνη, γιατί ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος μέχρι την κοίμησή του εξέφραζε ποικιλοτρόπως την αγάπη του προς το πρόσωπό μου, επειδή όπως έλεγε με θεωρούσε «πνευματικό του ανηψιό», επειδή ο Γέροντάς μου ήταν δικός του πνευματικός αδελφός. Ασφαλώς θα συναντήθηκαν στην ουράνια πατρίδα μας και θα προσεύχωνται και για μένα στον αγώνα της εκκλησιαστικής διακονίας και στην πορεία προς την άνω πατρίδα.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του και να έχουμε την ευχή του, αφού λάμπρυνε την Εκκλησία του Χριστού με το παράδειγμά του, τον γραπτό και προφορικό λόγο του, το ιεραποστολικό έργο του, την μοναχική ζωή του, την συνεχή προσευχή του και τις καθημερινές λειτουργίες του.–

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ: «ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ»

E-mail Εκτύπωση PDF
Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Τιμόθεος
Το κείμενο που ακολουθεί είναι το κύριο άρθρο του περιοδικού «Αναγέννησις» τον Σεπτέμβριο του 1963, γραμμένο από τον τότε μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας κ. Τιμόθεο, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Κρήτης, με τον τίτλο «Εκλογές».
Παραθέτουμε το κείμενο χαρακτηριστικά επίκαιρο και σήμερα: (Ευχαριστούμε τον π. Στυλιανό Μαγκουφάκη που μας έστειλε το περιοδικό).
Το σοβαρότερο γεγονός σε μια χώρα είναι η εκλογή των αρχόντων που θα την κυβερνήσουν.
Οι λαοί ακολουθούν τους αρχηγούς των, τους οποίους αγαπούν και μιμούνται. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς την τεράστια σημασία που έχει η εκλογή καλών ή κακών αρχόντων. Όμως ολίγοι σκέπτονται στα σοβαρά την αξία της ψήφου των και την ευθύνη των απέναντι Θεού και ανθρώπων, την ώρα που ψηφίζουν.


Σε λίγες μέρες θα κληθεί και ο λαός μας για άλλη μια φορά να εκλέξει τους άρχοντας που θα τον διοικήσουν.
Θα ξεπεταχτούν πολλοί και διάφοροι υποψήφιοι, παλαιοί και νέοι, γνωστοί και άγνωστοι. Θα τους ακούσωμε να ομιλούν από το ραδιόφωνον και τους εξώστες στις πλατείες. Θα γράφουν στις εφημερίδες, θα εξαγγέλλουν προγράμματα, θα περιστοιχίζωνται από τους φίλους των και θα ποζάρουν χαριτωμένα στα διαφημιστικά έντυπα, κολλημένοι στους τοίχος και στα οχήματα.
Η Ιστορία διδάσκει πως οι λαοί εύκολα παρασύρονται και δημαγωγούνται. Και ο λαός μας έχει μια πλούσια πείρα από τα αρχαία χρόνια, που δεν τη χρησιμοποιεί όσο πρέπει, γι’ αυτό και απέχει πολύ ακόμη από μια σωστή και σωτηρία τοποθέτησης της ψήφου του.
Η «Αναγέννησις» από καθήκον και από αγάπη στο λαό μας, έξω από κάθε πολιτική και κομματική ανάμειξη, θα χαράξει μερικές γραμμές πάνω στις βασικές προϋποθέσεις ενός σωστού εκλογικού προσανατολισμού.
Πρώτα απ’ όλα, οι άρχοντες μας πρέπει να είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, πραγματικά πιστοί και ειλικρινά αφοσιωμένοι στην θρησκεία των πατέρων μας. Χριστιανοί όχι στους τύπους και ορθόδοξοι όχι στα χαρτιά. Είμεθα λαός φαινόμενο θρησκευτικής ομοιογενείας. Δεν είναι ανεκτόν οι άρχοντες μας να ανήκουν σε αντιχριστιανικές ιδεολογίες και άλλες θρησκείες και αιρέσεις. Μασσώνοι και Χιλιασταί και άθεοι πρέπει να καταψηφισθούν ανελέητα με την ψήφον του ευσεβούς ορθόδοξου  λαού μας.

Οι άρχοντες μας πρέπει να είναι πατριώτες. Μέσα στην ψυχή των πρέπει να είναι θρονιασμένη η αιώνια Ελλάδα με όλο το μεγαλείο της. Πατριώτες σωστοί και ολόκληροι, όχι απ’ αυτούς που τάχα κόπτονται για την πατρίδα και τα ιδανικά, χωρίς να τα πιστεύουν και υποκριτικά τα βάζουν σαν προκαλύμματα ανόμων συμφερόντων και φρικτής εκμεταλλεύσεως.
Χρειάζονται αγνοί πατριώτες που ξέρουν να τιμούν και με το ίδιο το αίμα των τη χώρα της δόξης, του θρύλου, του μαρτυρίου και αγωνίζονται να προσθέσουν δόξα στην δόξα και τιμή στην τιμή της πατρίδος.
Ο λαός μας θέλει τους άρχοντες του, ανθρώπους του λαού. Όχι από εκείνους που μιλούν για το λαό και δεν έχουν άλλη σχέση μαζί του, παρά να τον απατούν και να τον εκμεταλλεύονται. Άρχοντες άνθρωποι με ανθρωπιά, που θα σκύψουν σαν καλοί Σαμαρείτες να δέσουν τις πληγές, να βοηθήσουν και να σώσουν τον ημιθανή και πάντα αδικημένο λαό μας.
Να ακούσουν τους στεναγμούς και τα παράπονα. Να βρίσκονται πάντα κοντά του, να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, να αγωνίζονται για τη βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου, να βοηθούν, να προστατεύουν, να θυσιάζονται, για να κλείνουν τα στόματα των εχθρών και των υπονομευτών, που εκμεταλλεύονται τη δυστυχία και τα βάσανα του λαού.
Ο λαός μας θέλει τους άρχοντες του, ανθρώπους της Εκκλησίας, γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως χωρίς την ευσέβεια και την προσήλωση στην Εκκλησία, ο άνθρωπος αποχαλινώνεται και παρασύρεται σε κάθε κακό. Δεν θέλει να τους βλέπει μόνο στις επιδεικτικές Δοξολογίες και παρελάσεις, με τις φανταχτερές εμφανίσεις. Τους θέλει ευλαβείς και προσευχόμενους, να εκκλησιάζονται, να εξομολογούνται και να κοινωνούν, να πιστεύουν στον Θεόν, να αγαπούν τον Κύριον.

Για τον λαό μας και την πατρίδα μας είναι μέγα δυστύχημα ότι από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους ελάχιστα φωτεινά παραδείγματα πολιτικών με εκκλησιαστικήν συνείδηση συνάπτουμε. Οι περισσότεροι ήσαν ξένοι προς την Εκκλησία, αδιάφοροι και εχθρικοί.
Ο λαός μας, τέλος, θέλει τους άρχοντες του ανθρώπους με όλη τη σημασία της λέξεως, ικανούς, μορφωμένους, με ήθος, χαρακτήρα και ψυχικό μεγαλείο. Σήμερον κατήντησε πολιτικός να σημαίνει έναν επαγγελματία κακής μορφής. Άνθρωπος αρχηγός είναι μέγα ευτύχημα.
Η εκλογή αληθινών ανθρώπων εκπροσώπων του λαού προϋποθέτει το ξεδιάλεγμα τους, όπου κι αν βρίσκονται και πάνω από κόμματα και προσωπικές επιδιώξεις. Γι’ αυτό, όμως, χρειάζεται η ανάπτυξις του πολιτικού αισθητηρίου του λαού, για να μη μπαίνει η ψήφος του στη ζυγαριά του κεράσματος, της κουμπαριάς, του προσωπικού ρουσφετιού, της τυφλής ιδεολογίας.
Πρέπει να νοιώσει ο λαός μας πως το παντοδύναμο όπλο, η ψήφος, μπορεί να δημιουργήσει την ευτυχία ή τη δυστυχία. Υπάρχει μεγάλη ηθική κρίσις παντού και στην πολιτική ηγεσία. Η ψήφος μας μπορεί να αναζητήσει και να τιμήσει τους ανθρώπους με τα παραπάνω προσόντα και να τους καταστήσει κυβερνήτες μας. Οι Εκλογές που έρχονται ας δείξουν πως είμαστε άξιοι καλύτερης τύχης, σαν άνθρωποι και σαν έθνος.


Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

ΚΛΑΔΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ - ΜΑΛΕΒΥΖΙΩΤΗΣ

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

μια διαθηκη απο τα παλια καπου στα 1863


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ενα εγγραφο απο τη διαδικτυακη διευθυνση της Βικελαιας Δημοτικης Βιβλιοθηκης Ηρακλειου, θησαυρος για την δραστηριοτητα και την προσφορα της επι γης στρατευομενης εκκλησιας. Καπου εκει στα 1874 οταν η εκκλησιολογικη διασταση της δουλωμενης ορθοδοξης εκκλησιας της Κρητης,ξεπερνα τον σκοταδισμο των Τουρκικων βιαιοτητων και κανει βιωμα της την προσφορα στον χειμαζομενο λαο του Θεου. Συγκλονιστικο το θεμα αναλογιζομενοι το τοτε και το τωρα, Προσφορα σε ολους οσοι νομιζουν οτι σημερα πως με ευχολογια και θεωριες υπηρετουν το Θεο και το λαο Του.Και μια υπενθυμιση.Το εγγραφο ειναι δημοσιευμενο στην κορυφαια σελιδα του  ανεκτιμητου θησαυρου της Βικελαιας. Αρα δεν υποκειται σε Ιεροεξεταστικο ελεγχο. Ευχαριστω.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ετικέτες

Χάρτης

Από το Blogger.

Αναγνώστες

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget