Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΗΜΟΥΝΑ ΠΑΡΕΑ... ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ


ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ
Θα 'έρθει καιρός, πού θα δεις τα σκυλιά δεμένα με τα λουκάνικα. Ηθική δε θα υπάρχει! Αγάπη δε θα υπάρχει! Εμπιστοσύνη πουθενά δε θα υπάρχει! Ό κόσμος θα πέσει σε μεγάλη ανηθικότητα, χωρίςόρια, ούτε συγγενικά.-Και ποιος θα κρατάει Ορθοδοξία μπάρμπα-Χαραλάμπη;-Βλέπεις αυτό το βουνό και δίπλα το άλλο; Θα μείνει μια γιδούλα στο ένα και μια στο άλλο και θαχτυπάει το κουδουνάκι της τσίν, τσίν, τσίν. Τόσοι θα μείνουτε, πολύ λίγοι...Θαυμαστά γεγονότα διηγείται ή Ουρανία Κωνσταντοπούλου, 70 ετών, από το Λατζωνάτο Τριφυλλίας,κάτοικος Καλαμάτας:Το Χαραλάμπη τον θυμάμαι από τότε πού ήμουν κοριτσάκι του Δημοτικού σχολείου. Ερχόταν στοχωριό μου και άναβε όλα τα καντήλια των εκκλησιών. Είχε ξανθά, μακριά μαλλιά, φορούσε παντελόνι και πουκάμισο με γιλέκο.Δίδασκε τους συγχωριανούς μου και θυμάμαι, πού τους έλεγε:-Γυρίστε με το Παλαιό, το Παλαιό είναι το Ορθόδοξο Εορτολόγιο.Αργότερα παντρεύτηκα και έφυγα από το χωριό μου. Στην Καλαμάτα, στο σπίτι πού έμενα, ερχότανπολύ συχνά και, επειδή είχα πολλά παιδιά και ήμουν πολύ φτώχεια, μου έφερνε χρήματα, τυριά,ψωμιά, λαχανικά, φρούτα και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε σε τρόφιμα.Μια φορά ήρθε στο σπίτι μου, έφερε δύο φανάρια, καντηλήθρες και λάδι, τα έδωσε στον άντρα μουκαι του είπε:-Αντώνη, όταν πάς στο χωριό σου, στο Σελά, να πάς στο μοναστήρι του Άγιου Μηνά και να ανάψειςαυτά τα δύο φανάρια.Κάποιες φορές, μαζί με τον άντρα μου, έπαιρναν το γαϊδούρι, πήγαιναν στα περιβόλια, το φόρτωνανπορτοκάλια, λεμόνια, λαχανικά και τα πήγαιναν στον Προφήτη Ηλία στους φυματικούς. Έναμεσημέρι ήλθε στο σπίτι και μου είπε: -Ό άντρας σου που είναι; Μαγειρέψατε; -Μπάρμπα-Χαραλάμπη, δεν έχουμε τι να μαγειρέψουμε και ο άντρας μου λείπει. -Έχεις κατσαρόλα και κρεμμύδι;Φερτά εδώ. Του έδωσα την κατσαρόλα, έκοψε το κρεμμύδι, έριξε λάδι, καθάρισε ένα πολύ μικρόκουνουπιδάκι, έριξε αλάτι, ένα κατσαρολάκι νερό, το έβαλε στη φωτιά και μου είπε:-Ας' το να βράσει. Έβρασε το κουνουπίδι, γέμισε ή κατσαρόλα, φάγαμε τα έξη παιδιά μου, ο Χαραλάμπης, εγώ, και έμεινε και για τον άντρα μου. Θυμάμαι καλά αυτό το περιστατικό, γιατί μου είχε κάνει από τότεμεγάλη εντύπωση. Και αναρωτιόμουνα το πώς μ' αυτό το μικρό κουνουπιδάκι γέμισε ή κατσαρόλα και φάγαμε τόσα άτομα. Ή δε νοστιμιά του ήταν απερίγραπτη.Είχα έξη κορίτσια, ήθελα αγόρι, στεναχωριόμουνα και έκανα προσευχή στην Παναγία να μου δώσει αγόρι. Έμεινα έγκυος και την προηγούμενη μέρα από τη γέννα πέρασε ο Χαραλάμπης από το σπίτι μου, αλλά, επειδή εγώ είχα πάει να φέρω νερό, δεν με βρήκε. Είδε τις μικρές κόρες μου και τους είπε:-Πείτε στη μάννα σας ότι, αυτό πού ζήτησε, θα της το δώσει ο Θεός σε λίγες ώρες.Πράγματι, την άλλη μέρα γέννησα το γιο μου τον Ευστάθιο. Μετά αναρωτιόμαστε με τον άντρα μου
http://htmlimg2.scribdassets.com/45rth9dhhca8zum/images/12-fa9af8e587.jpg

πώς ο Χαραλάμπης ήξερε την ήμερα πού θα γένναγα και ότι το παιδί θα ήταν αγόρι!Κάποια φορά κάναμε αγρυπνία στο μοναστήρι Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Έκανε πολύ κρύο και χιόνιζε. Ό Χαραλάμπης κάποια στιγμή έφυγε από την αγρυπνία και βγήκε έξω. Όταν τελείωσε ήαγρυπνία και βγήκαμε από την εκκλησία, τον είδαμε ξαπλωμένο κατά γης· κοιμόταν πολύ βαθιά και επάνω του ήταν ένα παχύ στρώμα από χιόνι. Όλοι οι Χριστιανοί τον λυπηθήκαμε και τον ξυπνήσαμε-αυτός, θυμάμαι, μας είπε το έξης θαυμαστό:-Αχ... τι μου κάνατε... Ήμουνα παρέα με τους αγγέλους!Πήγαν κάποιοι στην ηγουμένη Καλλίνικη και της είπαν ότι ο Χαραλάμπης δεν είναι καλός άνθρωπος,γιατί δέχεται και του ρίχνουν νερό τα κορίτσια και λούζεται και γιατί χορεύει στα πανηγύρια. Ότανπήγε ο Χαραλάμπης στο μοναστήρι, ή ηγουμένη τον μάλωσε και του είπε να μην ξαναπατήσει στομοναστήρι. Ό Χαραλάμπης, αφού την άκουσε με προσοχή, μετά από λίγο της είπε:-Κάνω τον Ανδρέα το σάλο. Μου χρειάζεται ταπείνωση, γι' αυτό κάθομαι να με χλευάζουν. τι θέλεις; Να φορέσω κουστούμι και γραβάτα και να κάνω τον κύριο; Ή ηγουμένη Καλλίνικη, όταν άκουσε αυτά, του ζήτησε συγχώρεση και του έβαλε μετάνοια. Στηνκορυφή του Ταΰγετου είναι ένα εκκλησάκι Προφήτης Ηλίας· θυμάμαι κάποτε μου είχε πει:-Με πήρε σύννεφο, με πήγε στο εκκλησάκι και άναψα τα καντήλια, ούτε κατάλαβα πώς πήγα... Τηνεποχή της κατοχής πήγαινε προς τον Αλμυρό και στο χέρι του κρατούσε το φαναράκι του. Οι Γερμανοί, όταν τον είδαν του φώναξαν «"Αλτ... "Αλτ... "Αλτ...», αλλά αυτός συνέχιζε το βάδισμα·του έριξαν πολλές σφαίρες και θυμάμαι μου είπε:-Γέμισε το σακάκι μου, αλλά δεν με πήρε καμία... Οι Γερμανοί τον πλησίασαν, τον σταμάτησαν και τον κοίταξαν, ο Χαραλάμπης τους είπε:-Να πιστεύοντε στο Χριστό. Ιδού γαρ και λέγομεν και λέγομεν, γαρ... γαρ... γαρ.Και συνέχισε το δρόμο του. Οι Γερμανοί έμειναν ακίνητοι και τον κοίταζαν με απορία και θαυμασμό.Κάποια φορά, πού ήταν άρρωστος, τον φιλοξενούσα στο σπίτι μου. Έτρωγε πολύ λίγο, νήστευε πολύ,ακόμη και το νερό. Δε δεχόταν να κοιμηθεί σε κρεβάτι, διπλωνόταν με ένα σακί, έβγαινε έξω από τοσπίτι και κοιμόταν στην αυλή. Κάποιες φορές με κοίταζε και μου έλεγε: - Ήμουν στη Μακεδονία και δεν ξέρω με ποιο τρόπο, ούτε με λεωφορείο, ούτε με ζώο, ούτε με τα πό-δια, βρέθηκα στην Ομόνοια στην Αθήνα. Όλοι οι θεοφοβούμενοι άνθρωποι τον σεβόντουσαν και τον αγαπούσαν λίγοι ασεβείς τον κορόιδευανκαι τον έλεγαν Ζουρλοχαραλάμπη, κολλητσιδιάρη. Ό Χαραλάμπης απ` οπού και αν περνούσε κήρυττε την Ορθοδοξία και έλεγε δυνατά:-Σήμερα είναι ή τάδε γιορτή με το Παλαιό, μετανοείτε, γυρίστε στην Ορθοδοξία. Κάποια εποχή είχα πάει με την οικογένεια μου στην Αθήνα και εκεί δούλευα. Όταν ήρθα για κάποιο λόγο στηνΚαλαμάτα, έμαθα ότι ο Χαραλάμπης είναι πολύ άρρωστος στο σπίτι του Ηλιόπουλου. Ξεκίνησα και πήγα να τον δω. Μόλις με είδε χάρηκε και μου είπε:-Σήμερα σε περίμενα, ήξερα ότι θα έρθεις. Για μένα ο Χαραλάμπης ήταν ο σωτήρας μου, αυτός μου ανάστησε τα παιδιά μου με τα τρόφιμα πού μου έφερνε. Ήταν άγιος άνθρωπος, κήρυκας της
http://htmlimg1.scribdassets.com/45rth9dhhca8zum/images/13-d01a26eb5d.jpgΟρθοδοξίας και πολύ ελεήμων, αιωνία του ή μνήμη!
ΠΟΙΟΙ ΚΟΛΑΖΟΝΤΑΙ ;
Πληθωρική ή διήγηση του Ιωάννη Ανδριόπουλου, γεμάτη θαυμαστά και παράδοξα:Κατάγομαι από το Λατζωνάτο Τριφυλλίας και κατοικώ στο Ασπρόχωμα Καλαμάτας.Το Χαραλάμπη τον θυμάμαι από παιδάκι, γιατί ερχόταν στο χωριό μου και άναβε τα καντήλια σταεξωκλήσια. Στα χωριά πού περνούσε, σε γνωστούς και σε αγνώστους έλεγε:-Γυρίστε με το Παλαιό. Σήμερα είναι αυτή ή γιορτή με το Παλαιό. Το Παλαιό Εορτολόγιο είναι τοσωστό και αυτό να ακολουθήσετε.Εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε μόνο στο μοναστήρι του Παναγουλάκη και στον Άγιο Ισίδωρο.Θυμάμαι κάποια φορά, πού ήμουν στο καφενείο του Ανδρόνικου Καραμπάγια, ήρθε εκεί και οΧαραλάμπης. Τον φώναξα στο τραπέζι μου, τον κέρασα και του είπα: -Παπουλάκη, λέω να πάω αύριοστον Άγιο Γεώργιο στους Χρόνους.-Να πάς, αλλά να μην αφήσεις φράγκο στην εκκλησία, γιατί τα παίρνει αυτός ο μπεκρής και μαςξεφτιλίζει.-Παπουλάκη, δεν μπορώ να πάω και να μην αφήσω κάτι στην εκκλησία.-Εκείνο πού σου λέω εγώ να κάνεις, γιατί θα διατάξω και θα σε κόψει το τραίνο, αλλά δεν θέλω να σεκόψει, να σε σούρει όμως να γελάσει ο κόσμος. Έφυγα από το καφενείο, πήγα σε μια εξαδέλφη μουστο Νέο Κόσμο και μετά πήγα στη στάση, για να πάρω το τραίνο να πάω στο σπίτι μου. Εκεί πούπερίμενα, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα κοντά στις ράγες. Πέρασε το τραίνο με έσουρε, μου έσκισετο παντελόνι και, όπως είπε ο Χαραλάμπης, γέλασε ο κόσμος! Πριν πάει στο σπίτι του Ηλιόπουλου,έμενε στην καλύβα των Καραχαλαίων στο Ασπρόχωμα. Τα βράδια πήγαινα συχνά, άναβα τη φωτιάκαι του έκανα παρέα. Κάποια ήμερα πήγα γύρω στα μεσάνυχτα, τον είδα να κοιτάζει προς τα επάνω,δεν ανέπνεε όμως καθόλου, ήταν σαν νεκρός. Επειδή πίστευα και πιστεύω ότι ο Χαραλάμπης δεν ήτανένας απλός άνθρωπος αλλά ένας μεγάλος ασκητής της εποχής μας, κάθισα και περίμενα να δω το απο-τέλεσμα. Μετά από αρκετή ώρα άκουσα ένα «χράκ» από το στόμα του και αμέσως μου λέει: -τι  υπέροχα ήταν εκεί! -τι είδες παπουλάκη; του είπα. -Είδα χιλιάδες Αγγέλους, Αγίους, Αγίες και τηνΠαναγία μας να υμνούν το Χριστό. Ό Χριστός δεν βλέπεται, γιατί λάμπει· και ή Παναγία μας λάμπει,αλλά βλέπεται. Έλεγε και άλλα σε μια ξένη γλώσσα, πού εγώ δεν καταλάβαινα· τον ρώτησα τι σημαίνουν αυτά και μου είπε: -Είναι οι επτά λέξεις πού μου έδωσε ο Χριστός! Είπε τις λέξεις, αλλά ήταν ξενικές και δεντις συγκράτησα. Ένα βράδυ του άναψα τη φωτιά και κάθισα να του κάνω παρέα. Αποκοιμήθηκε όμως ο Χαραλάμπης,και μετά από λίγο τον άκουσα πού έλεγε:-Χρήν χρέν μη χρέν ναί χρέν.-Τις ει;-Αρχιστράτηγος!-τι ζητάς;
http://htmlimg4.scribdassets.com/45rth9dhhca8zum/images/14-ce7da93a6a.jpg






Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Bρηκα,τριγυριζοντας τη μοναξια της ψυχης μου, εναν παλιο αγωνιστή. Απλωμένο τα πληγωμένα χέρια του,στον κόσμο ζητωντας την Αληθεια του.Πληγιασμένα τα πόδια του,δύσκολη ανηφόρα μέχρι να φτάσει στην καρδιά μου η μορφή και ό λόγος του.Βουλιαγμένα τα μάγουλα του απο την πείνα,απο τα γυμνά του πόδια ετρεχαν αίματα κι ανάμεσα από τα κουρέλια του φαινόταν το κορμί του σκελεθρωμένο.Κρύωνε και τα ματια του ηταν γεματα δάκρυα.Χτυπoυσε τις πόρτες,κανένας δεν άνοιγε,τον έδιωχναν απο Μοναστήρι σε Μοναστήρι,και τα σκυλιά 'ετρεχαν ξοπίσω του κι γάβγιζαν.Ενα βράδυ τον είδα να κάθεται σε μια πέτρα και κοιταζε την έρημη θάλασσα.Κρύφτηκα από ενα έλατο και παραμόνεψα.Ωρα πολλή δεν μιλούσε.Κι αξαφνα δε βάσταξε πια έσυρε φωνή:" οι αλεπούδες κι 'ολα τα ζα της γης έχουν που να κοιμηθούν κι εγω δεν έχω που να γείρω το κεφάλι".Αστραπήτο νού μου τύλιξε,τον γνώρισα,έτρεξα να του φιλήσω το χέρι.ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΑΠΟ ΜΙΚΡΌ ΠΑΙΔΙ,τον αγαπούσα πάντα, εψαχνα παντου να τον βρω είχε γίνει 'αφαντος.ΆΧ, να μπορούσα να του ανοίξω την καρδιά μου να μπεί, να μην κρυώνει,να μην γυρίζει άστεγος.Στο νου μου ήρθε ο μεγάλος φίλος,όχι του μπογιού μου, μεγαλύτερος απο το μπόι μου να μπούμε μαζί στόν αγώνα. Νάταν αληθεια μπορετό να κατέφευγε ο Χριστός στήν καρδιά μου.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

ο καπεταν Μηνας και ο Μπαρμπαγιαννης του Μεγαλου Καστρου , απο τον Καπεταν Μιχαλη του Ν.Καζαντζακη

[Image]


                                       Ο Αγιος Μηνάς, του Στέφανου Νικολαϊδη, στα 1883
Ο Μπαρμπαγιάννης – η μαμή του Μεγάλου Κάστρου – αισθάνεται την παρουσία του Αγίου σαν γεγονός καθημερινό. « Κι εκεί που πήγαινε και μονομιλούσε και βλαστημούσε τη μοίρα του, ακούει πίσω του πεταλιές αλόγου. Μα δεν ήταν ετούτο άλογο σαν εκείνα που κατέχουμε, που τρώνε κριθάρι, χλιμιντρούν και κάνουν καβαλίνες. Ο Μπαρμπαγιάννης το γνώρισε από τις πεταλιές, που ήταν μαλακές, σα να ΄ταν τυλιγμένα με μπαμπάκι τα πέταλα, κι από μιαν άγια μυρωδιά μοσκολίβανου που περεχύθηκε στον αγέρα… Κατάλαβε ο Μπαρμπαγιάννης, δεν ήταν η πρώτη φορά, κόλλησε στον τοίχο, έκαμε το σταυρό του και περίμενε. Το απάλαφρο ανάερο τριπόδι ζύγωνε, η μυρωδιά πλήθαινε. Μνήστητί μου Κύριε, μουρμούρισε, Άγιε Μηνά μου, καλησπερούδια σου ! Σήκωσε μ’ ευλάβεια τα μάτια, είδε, από την άκρα του δρόμου φάνηκε, μέσα στο σκοτάδι, να φεγγοβολάει, καβάλα στο χρυσοχάμουρο ντορή του με το κόκκινο κοντάρι ακουμπισμένο στον ώμο, με τα ψαρά του κοντόσγουρα γένια, με τα ασημένια διχτάτα άρματα του, ο λεβεντόγερος προστάτης του Μεγάλου Κάστρου, ο Αι- Μηνάς. ΄Εκανε κι απόψε τη βόλτα του. Κάθε μεσάνυχτα, την ώρα που ‘ναι χαμένη στον ύπνο η πολιτεία, ο Αι- Μηνάς κατεβαίνει αθόρυβα από το κόνισμά του, παίρνει σβάρνα τα μουράγια, διαβαίνει στις ρωμέικες γειτονιές, αν έχουν ξεχάσει καμιάν πόρτα ανοιχτή, τη σφαλνάει, αν κανείς χριστιανός είναι άρρωστος κι είναι φωτισμένο το παραθύρι του, στέκεται και παρακαλάει το Θεό να τον γιάνει. Μάτι ανθρώπου δεν έχει τη δύναμη να τον δει, μονάχα τα σκυλιά κουνούν τις ουρές τους, κι από τους ανθρώπους δυο μονάχα σε ολάκερη την πολιτεία: Ο Μπαρμπαγιάννης ετούτος κι η Εφεντίνα Καβαλίνα, ο παρακούζολος χότζας. Κι άμα τελέψει τη βόλτα του, χαράματα πια, γυρίζει πάλι στο κόνισμα του, και κανένας δε θα καταλάβαινε τι μυστήρια γίνουνται την πάσα νύχτα, αν δεν έβρισκε ο καντηλανάφτης ο Μούρτζουφλος, το πρωί που πάει να συγυρίσει την εκκλησία, το άλογο του Αι- Μηνά ιδρωμένο.
Ο Μπαρμπαγιάννης κοίταζε τον άγιο να αλαγαίρνει και να λιώνει μέσα στο σκοτάδι κι έκαμε το σταυρό του. - Τον είδα πάλι απόψε, μεγάλη η χάρη του, καλά θα πάνε οι δουλειές μου, μουρμούρισε.» Εδώ ο Άγιος εμφανίζεται ως προστάτης που έχει την ευθύνη της πόλης και περιφέρεται τα βράδια καβαλάρης για να κλείσει κάποια ξεχασμένη ανοιχτή πόρτα ή να μεσολαβήσει στο Θεό για κάποιον άρρωστο. Ο Μπαρμπαγιάννης καθώς αισθάνεται την παρουσία του τον καλησπερίζει, κάνει το σταυρό του και χαίρεται γιατί θα πάει καλά η μέρα του. Η Ρεθυμνιώτισσα Πηνελόπη που έχει μείνει χωρίς παιδιά εξαιτίας του ανεπρόκοπου Δημητρίου σταυροκοπιέται έξω από τον ναό του Αγίου Μηνά. « Αι-Μηνά μου μουρμούρισε, κατέχεις εσύ τη όρεξή μου, βοήθα!» Για τους Τούρκους αντίθετα ο Άγιος είναι ο φόβος και ο τρόμος. Μόνο η αναφορά στο όνομα του τους κάνει να φεύγουν περίτρομοι, ενώ καθόλου δεν αμφισβητούν την παρουσία του και τη θαυματουργή του δύναμη. «Έκαμαν κορδόνι και του ‘φραξαν το δρόμο. Η Εφεντίνα στάθηκε, ξεγλωσσισμένη απελπισμένος… θα ‘χει φτάσει πια ο Αράπης, θα ΄χει σπάσει την πόρτα, θα ‘χει σφάξει τον καπετάν Μιχάλη.
– Δεν έχετε, μωρέ, Θεό απάνω σας; κλαψούρισε. Αφήστε με να περάσω. Βιάζουμαι, μωρέ αδέρφια! - Ποιος σε κυνηγάει, Εφεντίνα Καβαλίνα; Αυτό να μας πεις, να περάσεις! Το μυαλό της Εφεντίνας άστραψε. Κοίταξε πίσω του, έσυρε φωνή:
-Ο Αι- Μηνάς! Οι τουρκαλάδες ξέσπασαν στα γέλια. - Τι γελάτε, μωρέ αθεόφοβοι; Δεν ακούτε τα πέταλα του αλόγου του; Τον είδα να βγαίνει από την εκκλησία, τον είδα! Και με πήρε ξοπίσω . Δεν ακούτε; Νάτος! ζυγώνει! Οι τουρκαλάδες ένιωσαν να σηκώνεται η τρίχα τους. Σα ν΄άκουσαν, αλήθεια, πεταλιές αλόγου. Κάποιος καβαλάρης ζύγωνε! - Νάτον! φώναξε πάλι η Εφεντίνα και τα μάτια της γούρλωσαν τρομαγμένα. Νάτος! Νάτος! Μα οι τουρκαλάδες που να γυρίσουν να δουν! πήραν δρόμο κι αφανίστηκαν. Ως τους είδε η Εφεντίνα να φεύγουν αλαφιασμένοι, κοκάλωσε. «Μωρέ, έχει το χάζι του να ΄ναι αλήθεια!» συλλογίστηκε με τρόμο. Κι άλλη φορά, στην άλλη Επανάσταση, δεν τον είχε δει να χιμάει καβαλάρης και να κυνηγάει τους Τούρκους που ήθελαν να πατήσουν την εκκλησία του; Κρύος σπυρωτός ιδρώτας τον έκοψε…πεντακάθαρα τώρα γρικούσε το άλογο που ζύγωνε. - Αλλάχ! Αλλάχ! ξεφώνισε, ανασκουμπώθηκε πάλι και έβαλε τις φτέρνες στον ώμο. Έτρεχε, έτρεχε αλαλιασμένος. Ως ξεπρόβαλε στου Ιδομενέα τη βρύση, ξέκρινε απόξω από του καπετάν Μιχάλη τον αράπακα και τους συντρόφους του να βαρούν την πόρτα, να τη σπάσουν. Χύθηκε καταπάνω τους. - Βάρδα, παιδιά φώναξε, βάρδα και θα μας φάει! Έρχεται καβαλάρης!
– Ποιος, μωρέ κουζούλακα; ούρλιασε ο Αράπης. - Ο γείτονας - Ποιος γείτονας; - Ο Αι- Μηνάς, νάτος! Όλοι στράφηκαν. Τα μάτια τους πεταλούδιζαν, δε διάκριναν τίποτα. - Νάτος! Νάτος! φώναζε η Εφεντίνα κι ακούμπησε στην πόρτα του καπετάν Μιχάλη αλλοπαρμένος Κόλλησε πιτακώθηκε απάνω στην πόρτα, σα να ‘θελε να κρυφτεί και να περάσει ο Αϊ Μηνάς, χωρίς να τον αρπάξει το μάτι του. Είχε προβάλει τώρα στου Ιδομενέα τη βρύση, τον έβλεπε καθαρά, ο ίδιος απαράλλαχτος όπως ήταν στο κόνισμα: ηλιοκαμένος, ψαροσγουρογένης, απάνω σε μούρτζινο άλογο και χρυσά σελοχάλινα. Όλος ο αέρας μπροστά από του Ιδομενέα τη βρύση γέμισε ψαρά γένια, μούρτζινο άλογο και σελοχάλινα. - Νάτος! Νάτος! φάνηκε μουρμούριζε και το κατωσάγονό του καταχτυπούσε. - Που ‘ναι, μωρέ; τα μάτια μου θάμπωσαν! - Δεν τον θωράς; νάτος! νάτος! μαύρος ψαρογένης, μ’ ένα κόκκινο κοντάρι… Μας είδε, χύνεται καταπάνω μας! Έδωσε ένα σάλτο, ξεκόλλησε από την πόρτα, πήρε κατά το λιμάνι. Πίσω του φυσομανώντας, έτρεχαν πιλάλα κι οι Τούρκοι άκουγαν τώρα κι αυτοί το άλογο που τους είχε πάρει του κυνήγου, κι ο Αράπης, που στράφηκε μια στιγμή, ξέκρινε από πάνω του, στον αέρα, έναν καβαλάρη: - Γρήγορα πόδια, μωρέ πόδια! φώναξε κι είχε κυλήσει το κίτρινο μπουρνούζι του χάμω – μα που να σταθεί να το περιμαζώξει, πιλαλούσε τώρα ολόγυμνος, Ξεπνεμένοι έφτασαν στο λιμάνι. Σφούγγιξαν τον ιδρώτα τους, κουκούβισαν στον ίσκιο, έβγαλαν έξω τις γλώσσες τους κι αναβόλιαζαν σα σκύλοι. Η Εφεντίνα είχε πέσει μπρούμυτα κάτω στις πέτρες και σπάραζε. Κάμποσην ώρα δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Τέλος ο Αράπης άνοιξε το στόμα: - Φτηνά τη γλιτώσαμε, είπε.»ΠΗΓΗ.http://www.clab.edc.uoc.gr
Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

ο μακαριστος Αρχιεπισκοπος Κρητης κυρός Τιμόθεος ιερουργεί στο Μοναστήρι κατα τη χειροτονία του π.Αρσενίου σε Καθηγούμενο της Μονής Γοργολαίνι


Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

ειδα το κυμα που ετρεχε μια σκοτεινη βραδυα με στρογγυλα πολυχρωμα πετραδια φορτωμενο, τ αποθεσεν ευλαβικα στην ησυχη αμμουδια και με θλιμενο βογγητο ξεψυχησε αφρισμενο. Τραβα με κυμα της ζωης δεν θα σε φοβηθω,θα μου σμιλεψης την ψυχη ως το στερνο μου βραδυ.Κι απο του πονου το σκληρο και σκοτεινο βυθο βγαλε με ομορφοστρογγυλο του ουρανου πετραδι.......+Αρχιεπισκοπος Κρητης κυρος Τιμοθεος.....

εν τοις ορθροις εμελετων εις σε οτι εγεννηθης βοηθος μοι .....

σημερα γαμος γινεται κατω Ασιτες μεσοπολεμος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

χειροτονια του Γορτυνης Τιμοθεου

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ. ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΦΡΑΓΚΙΟΥ ΜΑΣΤΡΑΧΑ ΖΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥς ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΕΝΑ ΧΡΕΟΣ ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΟΡΦΑΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΑΛΛΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΕΦΤΑΝΕ ΤΑ 3820 ΓΡΟΣΙΑ,ΤΟΣΟ ΕΚΤΙΜΗΣΑΝ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΑΝ ΤΟΝ ΓΝΗΣΙΟ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΠΟΥ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ,ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥΣ.


Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

κατι απο παλια κρητη συγχαρητηρια θερμα στο μπλογκ που τις ανεβασε











Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Ο Κρητης Τιμοθεος,καπου στα 1895,σχετικα με τα εγκαινια του Μητροπολιτικου ναου του Αγιου Μηνα.


ο μητροπολιτης Κρητης Σωφρονιος προς τους Ηγουμενους των Μονων της επαρχιας του σχετικα με την πληρωμη καποιων χρεων προσ το δημοσιο ταμειο της εποχης.


ο μητροπολιτης Κρητης Σωφρονιος προς τους Εφημεριους της Μητροπολεως Κρητης καπου στα 1891 σχετικα με την απαγορευση φιλοδωρηματων στους κληρικους για την τελεση καποιας ιεροπραξίας


Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

περι αυτονομιας της κρητης και αλλων τινων...........................

http://www.filoumenos.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1208:i-megali-kritiki-epanastasi-kata-tis-othomanikis-kyriarxias-1866-1869-prto-meros&catid=40:kalimera-synellina&Itemid=69
Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Δ.ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΚΥΡΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ

Δ.ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΚΥΡΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ

Εἶπε ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Εὐγένιος :

«Εἶμαι ἁμαρτωλός, ταπεινός Ἐπίσκοπος, ἀφοῦ ἡ τελειότητα δέν συνδέεται μέ αὐτήν τήν ζωή, ἀλλά ἀγαπῶ τόν Θεό καί τήν Ἁγία του Ἐκκλησία τήν ὁποία ὑπηρετῶ μέ ἀφοσίωση ἀπό μικρό παιδί316».

«Ὄνειρόν μου εἶναι ἡ Μονή αὐτή νά γίνῃ τό σπίτι τοῦ Κληρικοῦ καί τῶν στενωτέρων λαϊκῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας, νά στεγάζωνται δέ ἐν αὐτῇ ἄνετα αἱ Παιδικαί Κατασκηνώσεις τῶν Κατηχητικῶν μας Σχολείων.Θά καταβάλλω πρός τοῦτο κάθε δυνατήν προσπάθειαν. Εἶμαι βέβαιος ὅτι θά ἔχω καί τήν ἱδικήν σας συνεργασίαν. Θά ἐπικαλεστῶ δι’ ὑμῶν καί τήν συνδρομήν τῶν Χριστιανῶν τῆς Θεοσώστου μοι παροικίας316».

«Ἡ Ἱερωσύνη μᾶς δίνει τήν δύναμιν νά κάνωμεν ὑιούς τοῦ Θεοῦ.Ἐκ τούτου διαπιστοῦται ἡ μεγαλειότης τῆς Ἀποστολῆς μας καί αἱ βαρεῖαι εὐθύναι τῆς διακονίας μας.Ὑπάρχει χάρις ἡ ὁποία δέν διαβιβάζεται παρά διά τοῦ ἱερέως, ὑπάρχουν καρποί, οἱ ὁποίοι δέν γεννῶνται παρά διά τῶν φροντίδων μας. Εἴμεθα οἱ ἀγωγοί διά τῶν ὁποίων διοχετεύεται εἰς τούς ἀνθρώπους ἡ Θεία Χάρις καί αἱ Θεῖαι ἐνέργειαι, αἱ ὁποίαι δύνανται νά ἀναγεννήσουν τόν σημερινόν κόσμον, ἕναν κόσμον άπογοητευμένον, ἐξαρθρωμένον, ὁ ὁποῖος ζητεῖ ἕνα στήριγμα, ζητεῖ ἐκεῖνον εἰς τόν ὁποίον νά ἐμπιστευθεῖ τό φῶς του, τήν ἀλήθειαν, τήν ζωήν316».

«Θά μείνωμεν ἐδῶ ἐπί ὀλιγοήμερον, ἴνα ζήσωμεν ἠσύχους ὥρας καί ἵνα τάς ὥρας ταῦτας τῆς περισυλλογῆς ἐφαρμόσωμεν ἕκαστος τό ἔνδον σκάπτε δι’ ἑαυτόν , ἵνα μέ τούς ψιθύρους τῆς φύσεως ἀκούσωμεν καί τήν φωνήν τῆς συνειδήσεως καί λάβωμεν ἀποφάσεις διά τόν πνευματικόν ἡμῶν καταρτισμόν317».

«Εἶμαι εὐγνώμων διά τάς προσευχάς, τήν ἐμπιστοσύνην καί τήν ἀφοσίωσιν τοῦ περί ἐμέ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τάς πικράς δοκιμασίας τάς ἀφήνω εἰς τήν δικαίαν κρίσιν τοῦ Θεοῦ. Κύριε μή στήσεις αὐτοῖς τήν ἁμαρτίαν ταύτην. Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν.Ἀμήν317».


Ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης λέγει σχετικῶς : « Σάν ἄλλο λύχνο αναβει ὁ Θεός τόν ἱερέα καί τόν τοποθετεῖ ἐπάνω στόν λυχνοστατη τῆς ὁλόφωτης ἱερατικῆς διακονίας.Τόν θέλει νά φεγγοβολᾶ,νά φωτίζῃ τήν Ἐκκλησίαν του.Γιατί; Γιά νά βλέπουν τά πλήθη τῶν πιστῶν τό ἀστραποβόλημα τῆς ἁγίας Προσωπικότητός του,νά κατευθύνωνται πρός τήν ἀρετήν καί νά δοξάζουν τόν μεγάλο Θεό318» .

«Ὁ Ἱερεύς εἶναι τό ὄν, πού ἔχει ὡς κύριο προορισμό του νά παρεμβαίνῃ στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου σέ ὅλες τίς άποφασιστικές στιγμές τοῦ συντόμου περάσματος του ἐπάνω ἀπό τήν γῆ ».

« Ὁ Κύριος ἡμῶν εἶπε : «ὑπόδειγμα γάρ δέδωκα ὑμῖν,ἵνα καθώς ἐγώ ἐποίησα ὑμῖν καί ὑμεῖς ποιῆτε(Ἰωάν,13-15)».Εἰς τό πρόσωπον καί τήν ζωήν τοῦ Χριστοῦ,κεκοσμημένον δἰ ἀρετῶν καί πλήρους θερμῆς μέχρις αὐτοθυσίας ἀγάπης πρός τόν ἄνθρωπον, πραγματοποιεῖται τό ἀνθρώπινον ἰδεῶδες, ἡ τελειότης, ἡ ἐξομοίωσις πρός τόν Θεόν.Ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἡ θεία τελειότης λαμβάνει ἀνθρώπινην μορφήν,ζῇ μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί προσφέρεται ἡμῖν ὡς πλῆρες πρότυπον πρός μίμησιν». Μίμησις Χριστοῦ καί μαρτυρία αἰτεῖται ἡ Ἐκκλησία νά εἶναι ὁ Ἐπίσκοπος ἐν τῇ διακονίᾳ του διά τόν ἄνθρωπον.Ἡ διακονία δέ διά τόν ἄνθρωπον, εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἠθικήν ὕπαρξιν «δι’ ὅν Χριστός ἀπέθανεν», ἀποτελεῖ τό οὐσιαστικόν στοιχεῖον τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας καί ἀπολύτως ἐπιβεβλημένην τῆς Ἀποστολικῆς δράσεως. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κοινωνία Χάριτος καί Πίστεως. Ἡ ἀληθής ἀγάπη ἀποτελεῖ ἔκφρασιν τῆς ζώσης πίστεως μετά τῆς διακονίας,τῆς καρδίας καί τῆς πράξεως ἕως τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ,ἐκφράζουσα τόν ὑψηλότερον σταθμόν τῆς ἀνθρωπίνης τελειότητος ».

«Ἡ ἑνότης τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ἀνύψωσις της ὑπεράνω ἀπό τάς ὑφισταμένας ὑποκειμενικάς καί ἐπαρχιακάς ἀντιλήψεις,ἡ ἀνακαίνισίς της, ἡ ἀναζωπύρωση τοῦ πνεύματος τῶν Πατέρων,αἱ Πανορθόδοξοι Διασκέψεις τῆς Ρόδου καί τῆς Γενεύης, ἡ ἑνότης τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου. Τίποτε κατά τόν ἀείμνηστον Πατριάρχην Ἀθηναγόραν ,δέν ὑπάρχει δυνατότατον ἐν τῷ κόσμῳ ἀπό τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ.Ἐδοκιμάσθησαν τά μίση,αἱ ἐχθρότητες, οἱ Θρησκευτικοί πόλεμοι, αἱ τόσαι ἀντιθέσεις καί διαλεκτικα, ἡ συμφορά τῆς διαιρέσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ μέ τήν ἀπομόνωσιν καί τά μίση,τά ὁποῖα τήν ἡκολούθησαν,ἐμποδίζει τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας εἰς ὅλους τούς λαούς τῆς γῆς, ἡ ἔνωσις θά ἐπέλθῃ οὖ διά τῆς ὑποταγῆς τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας εἰς τήν ἄλλην,ἤτοι διά τῆς ἀφομοιώσεως τῆς μιᾶς πρός τήν ἄλλην ἤ τῶν ἀξιώσεων πρωτείου ἐπί τῆς Ὀρθοδόξου Έκκλησίας, ἀλλ’ ἐν τῇ πράξει καί τῇ ἱσοτιμίᾳ,ὡς αἱ δύο Ἐκκλησίαι ἐβίουν κατά τά πρῶτα ἔτη.Ἐξακολουθοῦμεν τόν δρόμον τῆς Ἀγάπης,μή δυνάμενοι νά καθορίσωμεν πότε ἀκριβῶς θά φθάσῃ εἰς τό τέρμα ὁ δρόμος οὖτος, ἀλλά βέβαιοι ὅτι μία μέρα θά φθάσῃ ».

«Ἀκραδάντως πιστεύω, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος νά πορεύῃται τήν ὁδόν, ἥτις ὁδηγεῖ αὐτόν πρός τόν Θεόν,καί ὅτι ἡ ἀθεΐα, ὅταν διατείνεται, ὅτι θά ἀπαλλάξῃ τόν ἄνθρωπον ἀπό τά δεσμά τῆς θρησκείας δέν στηρίζεται ψυχολογικῶς,διότι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἔμφυτον τό θρησκευτικόν συναίσθημα. Πρέπει νά τονίσω ὅτι ἡ ἀθεΐα εἶναι ἀπαράδεκτος είς τήν διαμόρφωσιν τοῦ ἀληθοῦς ,τοῦ τελείου, τοῦ καλοῦ ἀνθρώπου καί ὅτι ἡ συναδέλφωσις μετά τῶν συνανθρώπων του προϋποθέτει τήν πίστιν είς τήν κοινήν πατρότητα τοῦ Θεοῦ[...] Ἠθική δέ ἄνευ Θεοῦ, Χριστιανισμός ἄνευ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας του δέν ὁδηγοῦν εἰς αἴσιον πέρας[...] Καί ἡμεῖς ἐδῶ ἀδελφοί μου, πρέπει νά εἴμεθα εὐγνώμονες είς τόν Ἀπόστολον Τίτον,ὅστις μετά τόν Ἀπόστολον Παύλον ἐκήρυξεν ἐν Κρήτῃ τό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ διά τήν σωτηρίαν πάντων «οὕς ὁ Κύριος θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Ὁ δέ Ἰησοῦς Χριστός πάντοτε νικᾶ καί ὅτι «οὐκ ἔστιν ἕτερον ὄνομα ὑπό τόν οὐρανόν, ἐν ὦ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς ».























ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

+Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ.Ἄνθιμος :
«Ξαναβρέθηκα μέ μεγάλη συγκίνηση, μετά ἀπό πολλά χρόνια ἐδῶ στό Γοργολαΐνι. Δέν ἤμουνα ἱεροσπουδαστής γιατί ἀμέσως μετά τό Γυμνάσιο πῆγα στό Πανεπιστήμιο καί φοιτητής, πρωτοετής ἀκόμα ἦρθα ἐδῶ καθώς μέ ἐπιστράτευσε ὁ μακαριστός Εὐγένιος. Ἀρχικά σάν Ὁμαδάρχης καί ἀργότερα σάν Ἀρχηγός. Πολλοί άπό τούς τότε Κατασκηνωτές εἶναι σήμερα ἱερεῖς. Θυμᾶμαι ἀκόμα τίς ἐπισκέψεις τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιερέως Εὐγενίου.Καί τίς συζητήσεις μαζί του ὕστερα ἀπό κάποιες παρεμβάσεις πού γινόταν σέ αὐτόν ἀπό τόν μακαριστό Καραϊσκάκη.Τόν κατεῖχε τό μακαριστό Δημήτριο μιά μανία οἰκονομίας καί διαρκῶς διαμαρτυρόταν στόν Δεσπότη. Περίσσεψε παράδειγμα ἕνα φαγητό που μποροῦσε νά χρησιμοποιηθεῖ μέ ἄλλο τρόπο γιά μαγείρεμα. Ἐμεῖς το πετάξαμε, ὁ Καραϊσκάκης τό εἶπε στό Δεσπότη καί ἐκεῖνος ἔπαιρνε τηλέφωνο σχεδόν ἐνοχλημένος γιατί τοὖχαν παρουσιάσει τέλεια τά πράγματα χωρίς νά εἶναι ἔτσι.
Ἔγινα Ἀναγνώστης τήν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου θυμᾶμαι. Κάναμε Ἐσπερινό, Ἀπόδειπνο στόν λόφο,θυμᾶμαι πού ἀνάβαμε φωτιές στό γήπεδο τή νύχτα καί ψήναμε αὐτοσχέδια ψωμάκια. Ἀκόμα τόν παπᾶ Μανώλη τόν Παπακανδεράκη που ἑτοίμαζε τά ἀποχαιρετιστήρια δεῖπνα ὅταν τελείωναν οἱ περίοδοι οἱ Κατασκηνωτικές.
Τά Ἱερατικά Συνέδρια εἶχαν ἀφήσει ἐποχή καί ἱερεῖς ἀπό τό Ρέθυμνο ἐρχόταν σάν ἀντιπρόσωποι καί τα παρακολουθοῦσαν. Εἰδικά ὅταν μετά τόν θάνατο του μακαριστοῦ προκατόχου μου, Μητροπολίτη Τίτου εἶχε ἀναλάβει τοποτηρητής τῆς Μητροπόλεως ὁ ἀείμνηστος Εὐγένιος.
Τίς νύχτες σέ κάποιους προξενοῦσε τρόμο τό ἄγαλμα του Μαστραχᾶ. Εἴχαμε φτειάξει καί ἕνα πρόχειρο φαρμακεῖο καί ἐξυπηρετούσαμε μικροπροβλήματα. Κάποια παιδιά προσποιοῦνταν τά ἄρρωστα διαρκῶς. Ἕνα ἀπό αὐτά, μέ μιά ψευτοένεση φτιαγμένη ἀπό μιά σακοράφα καί τό θερμόμετρο, θεραπεύτηκε διά παντός καί δέν ξαναῆρθε νά γυρέψει φάρμακα.
Ἐκεῖνο τό τραγούδι ὁ Θεός να τόν φυλάει τόν Σεβασμιώτατο θά μοῦ μείνει ἀξέχαστο. Πιστεύω νά μᾶς φυλάει ἀπό ἐκεῖ ψηλά. Ἄς εἶναι ἡ μνήμη του αἰώνια καί νάχουμε τήν εὐχή του ».
Μεταφέρουμε ἀκόμα μιά μαρτυρία ἀπό τό ἴδιο μνημόσυνο πού ἔγινε στά 1999 στό Μοναστήρι τοῦ Ἅη Γιώργη στό Γοργολαΐνι. Ἔλεγε λοιπόν τότε σάν Πρωτοσύγκελλος τῆς ΙΑΚ καί νῦν Μητροπολίτης Γορτύνης καί Ἀρκαδίας κ.Μακάριος :
«Ἦρθα κι’ ἐγώ στό Μοναστήρι μικρό παιδί ἀκόμα, σάν Κατασκηνωτής. Θυμᾶμαι τή πρώτη συνάντηση στήν εἴσοδο. Ἔχω ἀκόμα στό πατρικό μου στίς Δαφνές τίς σημαῖες τῶν Ὁμάδων. Στό Κυπαρίσι ἀποκάτω στίς συγκεντρώσεις, φτιάχναμε τό σύνθημα τῆς ἡμέρας.Ἀκόμα θυμᾶμαι τήν ἄμιλλα τῶν παιδιῶν γιά τό ποιός θά βγεῖ πρῶτος καί νά κερδίσει τό ἔπαθλο.
Γιά πρώτη φορά στή ζωή μου ἔμαθα ἐδῶ τί θά πεῖ «νοερή προσευχή», ἔμαθα τό Κομποσκοίνι καί ποιά εἶναι ἡ ὁμαδική ,κοινοβιακή Χριστιανική ζωή. Εἶδα ἐπίσης, ἤ μάλλον ἄκουσα τό μακαριστό Δεσπότη νά ἀντιστέκεται στόν πατέρα Μελέτιο(Ἀνετάκη) ὅταν ὁ τελευταίος τοῦ ζήτησε νά γράψει κάτι στίς ἐφημερίδες, γιά νά κλείσει τό στόμα τοῦ κατηγόρου του Δεσπότη. Ἦταν οἱ πικρές μέρες τοῦ Μάνου Χάρη καί ὁ Δεσπότης μέ ἕνα κουρασμένο ὗφος, εἶπε στόν π. Μελέτιο, «Μελὲτιε, ἄφησέ με, ἐδῶ ἦρθα νά ξεχάσω».
Θυμᾶμαι πού μᾶς ἔκανε Ἐσπερινούς σάν ἀπλός Ἱερέας, στό Καθολικό, στόν Σταυρό τότε καί σήμερα λόφο τοῦ Προφήτη Ἡλία. Ἀκόμα τίς ἐκδρομές πού κάναμε στά γύρω χωριά, στά πανηγύρια.
Εἶχε μιά ἰδιαίτερη οἰκειότητα μέ τά παιδιά τοῦ Πιτσουλάκειου καί ἔπαιζε μαζί τους. Πολλές φορές τήν φασαρία τήν προκαλοῦσε ὁ ἴδιος, γιά νά ‘ρθει κέφι στήν Κατασκήνωση.
Θυμᾶμαι καί τό καταπληκτικό τραγουδάκι, ὕμνο τῆς Κατασκήνωσης τό πρώτο τουλάχιστον στιχάκι του πού ἔλεγε : «Στοῦ Ἅη Γιώργη τήν κορυφή χτίσαμε μιά πολιτεία.
Κάτω άπό τήν σκέπη τοῦ Ἰησοῦ, ἀδελφωμένοι ὅλοι μαζί
Θά προχωροῦμε ἑμεῖς ἀδελφοί, θά προχωροῦμε ».
Μακαρίου τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γορτύνης καί Ἀρκαδίας πολλά τά ἔτη.
     Τό Γοργολαΐνι ἦταν ἕνα κομμάτι άπό τή ζωή του. Ἀγαποῦσε πολύ τά παιδιά. Καί οἱ 105 δραχμές πού βρεθήκανε τότε στό συρτάρι του, ὅταν πέθανε στά παιδιά πῆγαν. Εἴχε κάνει χαρτί ὁ μακαριστός καί ἔλεγε πῶς ἄν μείνει τίποτα χρηματικό στά παιδιά νά τό δώσετε. Εἶχε καταλάβει, εἶχε δεῖ πρέπει, πώς θά πέθαινε.
Αὐτός ἦταν ὁ Εὐγένιος. Ἄνθρωπος πού δέν κράτησε γιά τόν ἑαυτό του τίποτα. Ὅλα γιά τούς ἀνθρώπους πού ἀγάπησε καί τόν ἀγάπησαν. Νά σκεφτεῖς παιδί μου πώς, ὅταν τόν πήγαμε στό Λονδίνο τοῦ κάμαμε ἔρανο μεταξύ μας γιατί ἦτανε πολλά τά ἔξοδα τῆς κλινικῆς καί δέν μπορούσαμε νά τά πληρώσουμε. Τό ‘μαθε ὕστερα ὁ Βαρδινογιάννης καί ἔστειλε τόν γραμματέα του καί πλήρωσε. Καί ἀνέλαβε καί τήν ἀδερφή του πού ἔμεινε πλέον μόνη μετά ἀπό τό θάνατό του. Αὐτός ἦταν ὁ Εὐγένιος παιδί μου. Ἄνθρωπος πού δέν κράτησε γιά τόν ἑαυτό του τίποτα. Ὅλα γιά τούς ἀνθρώπους πού ἀγάπησε καί τόν ἀγάπησαν» μᾶς εἶπε στίς 8- 8- 2007 ὁ μακαριστός πλέον γέροντας π. Γρηγόριος Ἀσπετάκης. Ἡγούμενός της Ἱεράς Μονής Ἁγίου Ἰωάννου Ἀνωπόλεως, Πνευματικός καί στενός, προσωπικός φίλος τοῦ μακαριστοῦ Δεσπότη. 
   Ἐπηγαίναμε καί μεῖς στό Γοργολαΐνι.Ἐφορτώναμε τό αὐτοκίνητο τρόφιμα καί διάφορα ἄλλα πράγματα καί ἀνεβαίναμε. Καθόμασταν κανά δυό μέρες καί φτειάχναμε τά περβολάκια, κλαδεύαμε τά δένδρα», μᾶς εἶπε ὁ Ἱερομόναχος π.Εὐμένιος Ρουσσάκης Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀγκαράθου.
   «Ἦταν ὁ Δεσπότης καί πατέράς μου πού μέ στήριζε πρῶτον μέ τήν ἀκακία του καί ὕστερα μέ τήν πραότητα ,μέ τήν ταπείνωση καί μέ τήν πολλή του ἀγάπη. Μά πάνω ἀπ’ὅλα, μέ τό γλυκό του μειδίαμα ἄνοιγε θαρρεῖς τούς οὐρανούς, γιά νά κατεβοῦν οἱ Ἄγγελοι νά βρεθοῦνε μαζί του σά μιά ὄμορφη παρέα. Ἐρχότανε τίς περισσότερες μέρες τῆς βδομάδας χωρίς νά μᾶς εἰδοποιήσει γιατί δέν ἤθελε ποτέ τυμπανοκρουσίες καί ὑποδοχές. Μόλις τά παιδιά τόν ἔπαιρναν μυρωδιά πηδοῦσαν καί τοῦ ἔπαιρναν τό καλυμαύχι, ἄλλα τοῦ τραβοῦσαν τό ἀντερί, ποτέ δέν εἴπε τίποτα γιά νά τά προσβάλει, ποτέ δέν θύμωσε»,μᾶς εἶπε μιά μοναχή του παλιοῦ καλοῦ καιροῦ στό Γοργολαΐνι ἡ Μοναχή Θεοπίστη πού σήμερα μονάζει στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Γερασίμου στήν Κεφαλλονιά.
   
   Ἤθελε ὁ Δεσπότης νά σάξει τό Μοναστήρι ἀπό τήν ἀρχή. Μά λεφτά δέν ὑπῆρχανε. Καί ἐκάθουντανε συλλογισμένος στό Γραφεῖο ντου στή Μητρόπολη.Κι ἐκειά πού ἐσκέφουνταν ἐμπῆκα ξαφνικά ἕνας νέος ξανθός καί τόνε ρώτηξε τί ἔχει. Σάν ν-τοὖπε βγάνει ὁ νέος ἕνα σακκουλάκι καί λέει : Πάρε Δεσπότη, νά σάξεις τό Μοναστήρι. Κι ἐγίνηκε ἄφαντος. Ξανοίγει ὁ Δεσπότης κί εἴχενε μέσα λίρες. Ψάχνουνε καί τό νέο ,πράμα. Κατέβηκε ὁ Διάκος στήν αὐλή, πράμα. Κί ἔτσι καταλάβανε πῶς ἦτανε ὁ Ἅη Γιώργης »,εἶχε πεῖ ἡ μακαριστή Γερόντισσα Συγκλητική στήν συζήτησή της μέ τόν Καθηγούμενο π.Ἀρσένιο τό ἔτος 2000.

  «Ἐκάμανε μιά τελευταία λειτουργία στήν Άθήνα γιά τό Δεσπότη, πρίν πᾶνε στό Λονδίνο. Καί μοῦ πέψανε καί μένα μιά μερίδα. Μά ἔκαμα τό λάθος πού δέν τή κράτησα νά τήν τρώω λίγη λίγη»,εἶχε πεῖ ἡ μακαριστή Γερόντισσα Συγκλητική στή συζήτησή της μέ τόν Καθηγούμενο π.Ἀρσένιο τό ἔτος 2000.

  «Δέν ξέρω γιά τήν δική μου ἐλαχιστότητα μά ὑπῆρχαν τότε ἐδῶ στό Γοργολαΐνι τά δυό χαρίσματα πού πρέπει νάχει ὁ Μοναχός:ἡ ἁγία Ταπείνωση καί ἡ Εὐλογημένη προσευχή». (χαρίσματα τοῦ παλιοῦ καλοῦ καιροῦ) μᾶς εἶπε ἡ Μοναχή Εὐγενία Πατεράκη σέ μιά συζήτηση πού εἶχαμε τό καλοκαίρι τοῦ 2006 στή Μονή τῆς Παναγίας τῆς Κυρίας Παληανῆς.

«Χρειαζόμουν μιά ἐγχείρηση καί στά δύο πόδια τώρα τελευταία. Σκεφτόμουνα τό προηγούμενο βράδυ πού θά ἔμπαινα στό χειρουργεῖο ποιός θά ἦταν δίπλα μου ἐκτός τήν Παναγία καί τόν Ἅη Γιώργη. Κι ὅταν ὁ ὕπνος ἔκλεισε τά μάτια μου, σάν σέ ὄνειρο ἤ σέ ὄραμα δέν ξέρω, ἦρθαν καί κάθισαν δεξιά μου ὁ μακαριστός Δεσπότης καί ἀριστερά μου ἡ ἀγαπημένη μου Γερόντισσα. Ἄς ἔχω τήν εὐχή τους», μᾶς εἶπε ἡ Μοναχή Εὐγενία Πατεράκη σέ μιά ἐξομολογητική συζήτηση μαζί της στό κελί της, στό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Κυρίας Παληανῆς τό Φθινόπωρο,τόν Ὀκτώβρη τοῦ 2007.

  «Ἦτανε Ἐπανωσηφίτης ὁ ἀείμνηστος Εὐγένιος καί εἴχε ἕνα παραπάνω σεβασμό στόν Ἅη-Γιώργη. Πολύ παραπάνω ἐδῶ στόν Ἅγιο Γεώργιο στό Γοργολαΐνι πού τοῦ ἄρεσε καί σάν τόπος προσευχῆς. Τόν εἶδα προσωπικά πολλές φορές νά προσεύχεται. Μόνος,μόνος,μόνος. Ἀκόμα καί τήν ὥρα πού ἱερουργοῦσε σέ κάποιες στιγμές διέκοπτε. Σίγουρα ἐκείνη τήν ὥρα θά εἴχε ἄμεση ἐπικοινωνία μέ τό Θεό. Ἦταν προχωρημένος πέρα γιά πέρα ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος στήν ἄσκηση καί τήν προσευχή. Εἶχε ἕναν δικό του τρόπο μέ τόν « ὁποίο ἀναμφίβολα ἄγγιξε τόν Παράδεισο», εἶπε ὁ πολυσέβαστος γέροντας π. Μιχάλης Γιγουρτάκης, σέ μιά συζήτηση πού εἴχαμε μαζί του στίς 22-Αὐγούστου τοῦ 2006.
  «Θυμᾶμαι πού ἐπήγαινα τόν παπποῦ μου μέ τό γαϊδουράκι στόν Ἅγη Γιώργη,γιά νά ἐξομολογήσει καί τόν ἴδιο,άλλά καί ὅλους τούς παπάδες πού ἦταν ἐκεί στό Συνέδριο.Κατέβαινε καί μπαίναμε άπό τή Δυτική πόρτα.Καί νά δεῖς ἕνα παράξενο φαινόμενο. Στέκανε ὅλοι στή σειρά,πρῶτα ὁ Ψαλιδάκης καί σκύβανε καί τοῦ φιλούσανε τό χέρι.Ἦτανε βλέπεις ὁ ἐξομολόγος του καί τοῦ εἶχανε παραπάνω σεβασμό», μᾶς εἶπε ὁ κ.Γ. Ματθαιάκης.
   «Ἐκουβέντιαζε ὄμορφα καί ἤτανε ἕνας ἄνθρωπος πού δέν ἐμπόρειε κιανείς νά τοῦ βρεῖ ψεγάδι. Μόνο πού τόνε θώρρειες, σούρχουνταν ἕνα μ-πράμα ὡσά ν-τό δέος. Σούρχουνταν, νά σκύψεις καί νά τόνε προσκυνήσεις. Σάμπως ἐθώρρειες τήν είκόνα τοῦ Χριστοῦ», μᾶς εἶπε ἡ κ. Μαρία Περογαμβράκη, κάτοικος Κ.Ἀσιτῶν, 86 έτῶν σήμερα, μαρτυρία πού καταπλήσσει μέ τήν ἀπλότητα καί τήν εἰλικρίνειά της.
Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΙ ΗΜΙΟΝΗΓΟΙ, 1959

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ Ζ΄

ΗΡΘΑΝ

ΝΤΥΜΕΝΟΙ " ΦΙΛΟΙ"

ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ "ΕΧΘΡΟΙ"ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΜΠΑΛΑΙΟ ΧΩΜΑ ΠΑΤΩΝΤΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΔΕΝ ΕΔΕΣΕ ΠΟΤΕ ΜΕ ΤΗ ΦΤΕΡΝΑ ΤΟΥΣ.

ΕΦΕΡΑΝ

ΤΟ ΣΟΦΟ,ΤΟΝ ΟΙΚΙΣΤΗ, ΤΟΝ ΓΕΩΜΕΤΡΗ

ΒΙΒΛΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΩΝ ΤΗΝ ΠΑΣΑ ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

ΤΟ ΠΑΜΠΑΛΑΙΟ ΦΩΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΕΔΕΣΕ ΠΟΤΕ ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΠΗ ΤΟΥΣ.

ΟΥΤΕ ΜΕΛΙΣΣΑ ΚΑΝ ΔΕ ΓΕΛΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΝΑ ΑΡΧΙΝΙΣΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

ΟΥΤΕ ΖΕΦΥΡΟΣ ΚΑΝ ΤΙΣ ΛΕΥΚΕΣ ΝΑ ΦΟΥΣΚΩΣΕΙ ΠΟΔΙΕΣ.

ΕΣΤΗΣΑΝΑ ΚΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΣΑΝ ΣΤΙΣ ΚΟΡΦΕΣ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΛΑΔΕΣ, ΣΤΑ ΠΟΡΤΑ,

ΠΥΡΓΟΥΣ ΚΡΑΤΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΥΛΕΙΣ ΞΥΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΛΕΟΥΜΕΝΑ

ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ,ΤΟΥΣ ΘΕΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

ΣΤΟ ΠΑΜΠΑΛΑΙΟ ΜΕΤΡΟ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΣ.

ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΕΝ ΕΔΕΣΕ ΠΟΤΕ ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥΣ.ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΝΑ ΧΝΑΡΙ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΣΗΜΑΔΙ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ,ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ ΞΩΘΙΑΣ ΤΗ ΜΙΛΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ.

ΕΦΤΑΣΑΝ

ΝΤΥΜΕΝΟΙ "ΦΙΛΟΙ"

ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΟΥ

ΤΑ ΠΑΜΠΑΛΑΙΑ ΔΩΡΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ

ΚΑΙ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΙΔΕΡΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ

ΣΤΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΠΟΥ ΚΑΡΤΕΡΑΓΑΝ ΔΑΧΤΥΛΑ

ΜΟΝΟΝ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΣΙΔΕΡΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ

ΜΟΝΟΝ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΣΙΔΕΡΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ........................

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011
ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗ-ΛΟΥΚΑΔΑΚΗ
ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΛΑΙΝΙ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗ ΛΟΥΚΑΔΑΚΗ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Συνολικές προβολές σελίδας

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ετικέτες

Χάρτης

Από το Blogger.

Αναγνώστες

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget